Gold Cross

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ




Το ν γοις πατρς μν Πρκλου
Πατριρχου Κων/λεως
Φνηκε Χρι­στς στν κσμο κα τν χαρο κσμο στλισε μ᾿ πραντη εφροσνη. Σ­κω­σε πνω Του τν ­­μαρ­τα το κσμου, κα κατα­πτησε γι πντα τν χθρ το κσμου. γία­σε τς πηγς τν δτων κα φτισε τς ψυχς τν νθρπων. Θαματα ναμεχ­θη­καν μ μεγαλτερα θα­μα­τα.

Σ
μερα, πό τ χαρ πο φερε Σωτ­ρας μας Χριστς, χωρ­στηκαν γ κα θλασ­σα κα π᾿ κρη ς κρη γμισε κσμος εφροσνη. σημεριν γιορτ ποκαλπτει μεγαλτερα θαματα π κενη τς Χριστουγεννιτικης νυ­χτις.
Γιατ
κενη τν νχτα πο μς πρασε χαιρτανε μονχα γ, καθς βσταζε πνω της στν γκαλι τς φτνης τν Παντοκρτορα Θε. Σμερα μως, πο γιορ­τ­ζουμε τ Θεοφνεια, εφρανεται μαζ της κα θλασσα. Κα εφρα­νε­ται γιατ δι μσου το ορδνη λαμβάνει μρος κα ατ στν ελογα το γιασμο.

Στ
γιορτ τς θεας Γννησης Θες φνηκε βρφος μικρ, νιογννητο, δεχνοντας τσι τ δικ μας νηπι­τητα. Σμερα μως τν βλπουμε τλειο νθρω­πο, τλειο Υἱό, π τλειο Πατρα γεννημνον. κε φανρωσε τ θεο βρφος τ στρι πο ντειλε π τν νατολ, κα δ μολογε γι᾿ Ατν π τν οραν Θες Πατρας, π Τν πο­ον γεννθηκε πρ τν α­­νων.

κε Το πρσφε­ραν - σν σ βασιλι - δ­ρα ο Μγοι, πο πεζο­πρησαν π τν να­τολ. δ γγελοι π τν οραν φερμνοι Το πρσφεραν τ διακονα πο πρπει μνο σ Θε. κε τυλχτηκε μσα στ σπργανα κα δ λνει μ τ βπτισμα τς σειρς τν παραπτωμτων κα τ δεσμ τς μαρτας μας. κε βασιλις τν ορανν ντθηκε σν βασιλικ λουργδα τν κσμο, δ πηγ τς ζως ντνεται λγυρα τ ποταμσια κματα.

λτε λοιπν ν δετε παρδοξα θαμα­τα. λιος τς δικαιο­σ­νης λοζεται στο ορ­δνη τ νερ. φωτι βου­τει κα σμγει μ τ νερ. Κα Θες π̉ ν­θρωπο γιζεται.
Σ
μερα λκληρη κτση βροντοφωνζει κα νυμνε:

«Ε
λογημνος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου!!» Σ πο ρχεσαι δι τς Προνοας Σου μσα π᾿ λα τ κτσματ Σου. Σ πο συντηρες τ ψος το στερεματος κα ντεχνα δηγες σν μερο λογο μ χαλινρι τν τροχι το λιου. Σ πο βζεις σ τξη χωρς διλου ν᾿ νακατεονται τ πλθη τν στρων κα μς κερνς πλοσια γρα γι ν ναπνουμε στα­μ­τητα ζω.
Σ
πο ζε­στανεις κα ζωογονες τ μννα γ στε ν μς χαρζει τος καρπος της λοχρονς. Σ πο δαμ­ζεις κα σταματς τν πολυ­κμαντη θλασσα ζνο­ντς την λοτργυρα μ᾿ να μικροτσικο χαλινρι π μμοχλικο. Σ πο σπρχνεις τ νερ π τς γς τ σπλχνα κα φτιχνεις τς πηγς. Σ πο καθοδηγες τς ποταμ­σιες χθες ν πορεονται χωρς χαμ κα περιπλ­νηση ς τ θλασσα.  
Το
τα λα τ θαυ­μ­σια ναλογιζμαστε κα π τ κατβαθ μας βγα­νει κραυγ: «Ελογημνος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου».
Π
ς μας λοιπν, Ποις εν᾿ Ατς, μακριε Δαυδ;

Κριος κα Θε­ς μας πο μς φανερθηκε μ᾿ νθρπινη μορφ.
λλ δν τ λει α­τ μνον προφτης Δαυ­­δ. Τ λει κα π­στολος Παλος πο συμ­φωνε μαζ του κα διδσκει: «Μς φανερ­θηκε Χρη το Θεο πο σζει κθε ν­θρωπο κα μς διδσκει λους μας». χι μερικος λλ λους μας. Σ᾿ λους, ουδαους κα λληνες χα­ρζει μ τ βπτισμα τ σωτηρα κα ποδεχνει τ σωτριο ατ λουτρ σν εεργτημα δοσμνο δωρεν σ κθε νθρπινη ψυχ πο τ ζητει.

λτε ν δετε πρω­τ­γνωρο κατακλυ­σμ, πολ μεγαλτερον κα δυναττερον π᾿ κε­νον πο γνηκε τν ποχ το Νε. κε τ νερ πνιξε τος νθρπους κα δ τ νερ το βαπτσματος, κενους πο εχαν πεθνει πνευματικ ξαναζωντνεψε, μ τ δναμη το Θεο πο σμερα βαπτστηκε.
κε Νε φτιαξε κιβωτ στρεα π ξλα κα δ Χριστς νοητς Νε, προσλαβε π τν φθορο παρθνο Μαρα τν κιβωτ το σματος. κε Νε λοιψε τν κιβωτ ξωτερικ μ σ­φαλτο πσσα. δ Χρι­στς δυνμωσε κα περι­φρο­ρησε τν κιβωτ το σματος μ τ χρσμα τς πστεως. κε περιστερ πο βσταζε κλαδ λις προμνυσε τν εωδία το Δεσπτου Χριστο. δ τ Πνεμα τ γιον μ τ μορφ λασπρης περιστερς παρουσιστη­κε κα σ᾿ λους φανρωσε τν λεμονα Κριο.

λλ μ κατα­πλτ­τει περβολικ τα­πε­νωση το Κυρου. Γιατ δν ρκστηκε, Ατς γεννημνος τλειος Υἱός π τλειο Πατρα, ν γεννηθε κα π γς τλειο βρφος π τ σπλχνα μις γυνακας. Δν ρκ­στηκε κενος πο εναι σνθρονος μ τν Θε Πα­τρα ν λβει τ μορφ το δολου λλ κα σν τν τελευταο μαρτωλ προσρχεται ν βαπτισθε.
λλ ς μ γνει κοιν γι λους τος ν­θρ­πους εεργεσα σκν­δα­λο γι᾿ ατος πο τοτη τν ρα μ κονε. Γιατ βαπτζεται Δεσπτης πντων Χριστς χι γιατ χει νγκη π ψυχικ καθαρισμ, λλ γι ν οκονομσει μ δυ τρ­πους τ συμφρον τν ψυ­χν μας, στε κα μ τ νερ ν μς δωρίσει τν γιαστικ χρη κα ν προτρψει τν καθνα μας ν βαπτιστε.

Καθ
ς μς λει ερς Εαγγελιστς, ρθε ησος π τ Γαλιλαα στν ορδνη που βρι­σκταν ωννης γι ν βαπτιστε π̉ ατν.  Τ τ συνβηκε ττε δερ­φο μου δν μπορε ν τ χωρσει νος νθρπινος. Γιατ ξεπερννε κθε θαμα κα κουσμα σα συνβηκαν κε. Τρμει νος. Χνεται λαλι μ τολμντας ν ξιστορήσει τ νκφραστα. Γι‹ ατ λοιπν κα ταν εδε ωννης τν Δεσπτη μας Χριστ ν τν πλησιζει, μ πολ καρδιοχτπι, πφτοντας κα γκαλιζο­ντας τ πδια Του το επε παρακλητικ:
Γιατ
βιζει μνα τν δνατο νθρωπο Παντοδναμος Θες μου ν κνω κτι πο ξεπερ­νει τς δυνμεις μου; Δν εμαι γ σ θση ν πι­χειρσω κτι ττοιο. Πς ν τολμσω ν Σ βα­πτ­σω; Πτε συνβηκε ν καθαριστε φωτι π τ ξερ χορτρι;
Π
τε ­πλυ­νε λσπη τν πηγ; Πς ν βαπτσω σνα τν Κριτ τς οκουμνης γ πεθυνος γι τσες μαρτες; Πς ν Σ βα­πτ­σω Δσποτ μου; Δν βλπω μαρτα πνω Σου. Δν χεις πσει θμα τς κατρας το προπτορα δμ. Δν χεις καθλου λερωθε π τν μαρτα. Γιατ ν κα κλινες ορανος κα κατβηκες, τποτα π τ θελματα το Θεο Πατρα δν παρβηκες.
Τ
κνεις Δ­σπο­τ μου; 
Γιατ
μ᾿ να­γκζεις ν κνω κτι πο ξεπερνει τς δυνμεις μου; Ποτ κα τποτα δν τλμησα ν κνω π᾿ λα σα παροργζουν τν ­γα­­θω­σνη Σου.
Σ
ν δο­λος πιστς γεμτος γπη κα σεβασμ γι τν φντη του πρτρεξα κα μνυσα στν κσμο τν παρουσα Σου. ν βρι­σκ­μουνα κμη μσ᾿ τν κοιλι τς μννας μου, δανεστηκα τ γλσσα της κα Θε το κσμου Σ κρυξα. λους τος προετομασα ν Σ δεχθον, ν Σ᾿ παντσουν. 
Π
ς μου λοιπν Κρι μου, πς θ᾿ νεχθε ν δε λιος τν Παντοκρ­τορα Θε τσι ν ξευ­τε­λζεται π τν τλμη νς δολου Του κα δν θ ρξει καυτερς φωτο­βολδες ν μ κατακψει, πως κανε κενους τος καιρος τος σωτους Σο­δο­μτες; Πς θ ντξει γ ν δε κενον πο γιζει τος γγλους, ­π­ριτ­τα ν βαπτζεται ­π χρι νθρπου μα­ρτω­λο κα δν θ᾿ νοξει τ σπλχνα της γι ν μ καταπιε, πως κανε τν βειρν κα τν Δαθν;
Π
ς ν βαπτσω Δσποτ μου σνα πο δν μο­λνθηκες π τς φυσικς γννησης τ λρωμα; «ξ σπρου γαστρς, σπο­ρος προλθε καρπς». Πς λοιπν γ χιλιο­λερωμνος π τν μα­ρ­τα νθρωπος ν γνσω τν Θε; Θε ναμρτητο;
γ χω νγκη ν βαπτιστ π Σνα κα Σ ρχεσαι σ μνα; Μ᾿ στειλες ν βαπτζω, Κ­ρι μου, κα δν παρκου­σα τν ντολ Σου. Πρ­τρεπα λους πρς τ β­πτι­σμα κα τος λεγα: «μολογστε νπιον το Κυρου τς μαρτες σας, γιατ Ατς εναι μ­νος γαθς. Ατς πο ρχεται πσω μου δν εναι βλοσυρς κα α­στη­ρς. Εναι γαθς κα Υἱός Πατρα γαθο. Δν φρεται γι λγο μονχα μ᾿ γαθωσνη κα στερα λλζει διθεση γι τν μαρτωλ νθρωπο, λλ τ λες Του μνει ες τν αἰώνα. Κα πειδ τ λες Του εναι μ­τρητο γι᾿ ατ κα ο ορνιες δυνμεις νυ­μν­ντας Το λεγαν:
«Ε
λογημνος Σ πο ρχεσαι στ̉  νομα το Κυρου». Κριος κα Θες μας μς φανερθηκε. Μς φανερθηκε λιος τς δικαιοσνης κα δι­λυ­σε τ σκοτδι τς γ­νοιας πο μς περιλουζε. Μς φανερθηκε ορ­νιος τσοπνης κα διωξε π τ κοπδι τν παι­διν Του τος λκους το  διαβλου. Μς φανερ­θηκε Μονογενς Υἱός το Πατρς κα χρισε μ τ βπτισμα τν υοθεσα στος πιστος. Μς φανε­ρ­θηκε ζω λκληρου το κσμου κα μ τ θνατ Του θαντωσε τν θνατο ς θνατος κα ξωσε ν ζσουν ζω θνατη, κενοι πο ε­χαν πσει στ φθορ κα στ θνατο.

λλ ν γνο­νταν λα ατ, Θες Πατρας γαλλμενος μ τν περβολικ ταπενω­ση το Υο, νογει δι­πλα­τα τς πλες το ο­ρα­νο κα μ βροντερ φων ξεχειλισμνη π ασθματα πο πλημμυρ­ζουνε μι πατρικ καρ­δι, νακρζει: «Ατς εναι Υἱός μου γα­πητς».
Κα
γι ν μν μπερδευτε νος σων κογανε λα τοτα - ν εναι δηλαδ Υἱός Βαπτι­στς Χριστς- ρχεται τ γιον Πνεμα, σν σπρο περιστρι κα δεχνει κενον πο βαπτι­ζταν κα πο Θες Πατρας τν μαρτυροσε στος νθρπους σν μονογεν Υἱό Του.
Σ
᾿ Ατν πρπει δξα, τ κρτος, τιμ κα προσκνηση σ­μερα κα πντοτε κα ες τος αἰώνας τν αἰώ­νων. μν
Δεκαπενθμερο φυλλδιο .Ν.γου Νικολου Νικαας  Τεχος 107 6-1-2008