Gold Cross

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Ἡ αἵρεση τῶν ἰεχωβιτῶν

το Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη,

Καθηγουμένου τς ερς Μονς σίου Γρηγορίου γίουρους

Εναι σ λους τους Χριστιανος γνωστ πς πανάγαθος Πλάστης κα Πατέρας μας μετ τν πτώση το νθρώπου οκονόμησε τν σωτηρία μας, μ τν νανθρώπηση τομονογενος Του Υο, το Κυρίου κα Σωτρος μας ησοΧριστο.
[...] Δν θ μποροσε νξαναγυρίσει νθρωπος στν Παράδεισο, στν κοινωνία τς γίας Τριάδος, ἐὰν δν πέβαλε τν γωισμ κα δνποκτοσε κα πάλι μ τν μετάνοια τν ταπείνωση κα τν γάπη.
Εχε μως τόσο πολ νθρωπος ρρωστήσει, ποταν δύνατο μ τς δικές του δυνάμεις νθεραπευθε. πρεπε νλθει νας καλς γιατρς ν τν σώσει. Τέτοιος γιατρς δν πρχε μεταξτν νθρώπων. πρχε μως στος ορανούς. μονογενς Υἱὸς το Θεο λθε, πρε πάνω το τν ρρώστειά μας καμς θεράπευσε. π τότε, ποιος θέλει ν σωθε, γνωρίζει τν γιατρ κα τ φάρμακο. Εναι μετάνοια, κα νωσις μ τν Θεάνθρωπο ησο Χριστό, πο μεταδίδει ζω κα φθαρσία σσους νωθον μαζί Του μ τ Βάπτισμα, τν Μετάνοια, τνερ ξομολόγηση, τν Θείαν Εχαριστία κα τ λλα για Μυστήρια.
Κανες δν μπορε ν γίνη θες μόνος του, πως πίστευσε δάμ. Μόνο Θεάνθρωπος ησος Χριστς εναι γέφυρα, πο μς συνδέει μ τν Πατέρα. Ατ εναι τ μήνυμα τς σωτηρίας, πο φερε στν κόσμο μονογενς Υἱὸς το Θεο.
μως τ δράμα το νθρώπου εναι τι, ν λθε Σωτρ καμς δίδαξε πς ν σωθομε κοντά Του, μες μένουμε κόμη μακρυ π τν Χριστ κα προσπαθομε ν σωθομε μ τς δικές μας δυνάμεις. τσι τελικ μένουμε λύτρωτοι.
νθρωποκεντρισμς μετ τ σάρκωση το Χριστο πλήττει τ ργο τς σωτηρίας το νθρώπου μ πολλ μέσα: Τν εδωλολατρία, στν ποία χουμε μία φανερ λατρεία τν κτισμάτων ντ το Κτίστου, τν φιλοσοφία, στν ποίαχουμε μία προσπάθεια ν ντικατασταθε θεος λόγος πτν νθρώπινο λόγο, κα τέλος τς αρέσεις, στς ποες τκέντρο τς σωτηρίας, πουλα κα συγκεκαλυμμένα μεταφέρεται π τν Θεάνθρωπο ησο Χριστ στν νθρωπο. Ατ εναι οσία τν παλαιν κα νέων αρέσεων, νξετασθον βαθύτερα.
Τν Θεάνθρωπο ησο παραμερίζει σήμερα παπισμός, τοποθετώντας ς κέντρο κα ρατ κεφαλ λης τηςκκλησίας, ναν νθρωπο, τν «λάθητο» πάπα.
Τν Θεάνθρωπο ησο παραμερίζουν κα ο προτεστάντες, ποπέρριψαν τν να πάπα τς Ρώμης, γι ν γίνη κάθε προτεστάντης πάπας, φο κάθε προτεστάντης, ς τομο, εναι κριτήριο τς λήθειας κα μπορε χωρς τν ερΠαράδοση κα τν κκλησία ν ρμηνεύει τν γία Γραφή.
Τέκνα το προτεσταντισμο εναι κα ο δυστυχες μάρτυρες το εχωβ, ο ποοι ξεπέρασαν τν πνευματικό τους πρόγονο κατ πολύ, κα χι πλς παραμέρισαν τν Θεάνθρωπο,λλ κα τν ποβίβασαν σ τέλειο νθρωπο, κτίσμα καρχιδολο το Πατρός.
πιστρέφουν δηλαδ στν αώνια μαρτία το δάμ, τοούδα κα λων τν λυτρώτων νθρώπων, τν μαρτία τονθρωποκεντρισμο κα τς σωτηρίας μόνο δι το νθρώπου.
Ἐὰν ησος Χριστς δν εναι Θεάνθρωπος, λλ μόνο τέλειος νθρωπος, πως λέγουν ο εχωβίτες, τότε νθρωπος δν σώζεται δι το Θεανθρώπου, λλ δι το νθρώπου. διος δηλαδ σώζει τν αυτό του. Κα φυσικ διερωτται κανείς: Τί χρειαζόταν νανθρώπησις το Χριστο, ἐὰν νθρωπος μποροσε ν σωθε μ τς δικές του δυνάμεις;
νθρωποκεντρισμς δηλαδ εναι οσία κα τς αρέσεως τν μαρτύρων το εχωβ [...].
phys.uoa.gr/~nektar

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου