Gold Cross

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ: ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ



Μοναστήρι Οσίου Δαβίδ
  Μετά από μεγάλη περιοδεία ως επάνω στη Ρωσία και κυρίως από τις προσφορές των γύρω από το μοναστήρι αγνών και λιγοστών κατοίκων του βουνού, άρχισε τελικά - πριν 500 σχεδόν χρόνια - να χτίζεται το μοναστήρι, εκεί που το βλέπει κανείς και σήμερα!
  Ένα μοναστήρι που έμελλε να γίνει το καταφύγιο των σκλάβων και η ευωδιαστή ανάσα της Εύβοιας, με αγιασμένους ηγουμένους, που πάσχισαν να μοιάσουν στον κτήτορα της Μονής, τον Όσιο Δαβίδ, που πάντα καθώς φαίνεται φροντίζει γι΄ αυτήν!

Ο γέροντας Ιάκωβος
  Πέρασαν κάπου 500 χρόνια από τότε, όταν στα 1952, ένας άλλος, ασκητής εν τη καρδία αυτού, από το χωριό Φαράκλα της Εύβοιας, θέλοντας να πάει στους Αγίους Τόπους, σκέφτηκε να περάσει πρώτα από το Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, να πάρει την ευλογία. Κάνοντας μια κοπιαστικότατη οδοιπορία μέσα από βουνά και λαγκάδια, πλησίαζε στην Ιερά Μονή όταν βλέπει ξαφνικά το μέρος αλλαγμένο, διαφορετικό από ότι το ήξερε, αντικρίζοντας μια Μονή μεγαλόπρεπη, ωραιότατη σε μια άλλη εποχή βαλμένη! Ο τόπος είχε μεταβληθεί σε ένα πανευφρόσυνο  μέρος, με μια μικρή θαυμάσια πολιτεία ασκητών! Έξω μάλιστα από τη Μονή τον περίμενε ένας σεβάσμιος γέροντας ασπρογένειος. Ήταν ο Όσιος Δαβίδ! Ο νεαρός ασκητής τον χαιρέτησε τότε και τον ρώτησε:
  -Γέροντα, τι ωραίο μέρος είναι αυτό εδώ; Τι ωραία σπιτάκια είναι αυτά; Πού βρέθηκαν εδώ, δεν τα έχω ξαναδεί!
  -Είναι παιδί μου η πολιτεία των Ασκητών. Ο κάθε ένας έχει το σπιτάκι του, του απάντησε ο Άγιος.
  Και εκείνος αιχμαλωτισμένος από το παραδεισένιο θέαμα του λέει:
  -Γέροντα είναι δυνατό να μου δώσετε κι εμένα ένα τέτοιο σπιτάκι; Πολύ το επιθυμώ.
  -Παιδί μου, ανέμενες εδώ, θα σου δίναμε ένα, αλλά εσύ ήρθες να προσκυνήσεις και να φύγεις.
  -Γέροντα, θα μείνω!
  Και τότε, μόλις έδωσε την υπόσχεσή του, του φάνηκε ότι άνοιξε ο τοίχος του Μοναστηριού, μπήκε μέσα ο Γέροντας και ξανάκλεισε ο τοίχος. Και μαζί με τον Όσιο, χάθηκαν όλα. Και αντί για την πανευφρόσυνη πολιτεία των ασκητών, φάνηκε ο τόπος όπως πράγματι ήταν τότε. Ένας άγριος λόγγος, ένα ρουμάνι ακαλλιέργητο. Το δε Μοναστήρι, ήταν σαν εξωκλήσι με δυο τρία κελιά, σχεδόν ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο
  Και το έργο άρχιζε…


γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης  - ΒΑΡΙΑ ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ
  Κάποτε ο Γέροντας, αρρώστησε από βαριά οσφυαλγία, η οποία τον ακινητοποίησε στο κρεβάτι. Έκανε τότε 80 ενέσεις χωρίς αποτέλεσμα και βλέποντας πως ήταν αδύνατο να θεραπευτεί, παρακάλεσε τον Όσιο Δαβίδ λέγοντας:
  -Άγιε μου, έλα σε παρακαλώ να με βοηθήσεις, να με θεραπεύσεις. Αλλά μην έρθεις με τη δική σου μορφή, γιατί εγώ είμαι άνθρωπος δειλός και δε θ΄ αντέξω να σε δω. Έλα με τη μορφή ενός από τους πατέρες της Μονής (εκείνη την εποχή φιλοξενούνταν ο Αγιορείτης μοναχός π. Σπυρίδωνας).
  Μόλις τέλειωσε η προσευχή, μπαίνει μέσα ο Άγιος με τη μορφή του π. Σπυρίδωνα και τον θεραπεύει τελείως!
 

 ΑΣΤΕΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ…

  Όταν νύχτωνε και οι πατέρες ησύχαζαν στα κελιά τους, ο Γέροντας άνοιγε το πίσω πορτάκι της Μονής και μέσα στη νύχτα ξεκινούσε για το ασκητήριο-σπηλιά του Οσίου Δαβίδ. Από το πυκνό σκοτάδι όμως δεν έβλεπε καθόλου να προχωρήσει ανάμεσα στους γκρεμούς, τα βράχια και την πυκνή βλάστηση, οπότε παρακαλούσε τον Όσιο να τον βοηθήσει:
  -Εσύ, Άγιε μου, προστάτη μου βοήθησέ μενα φτάσω στο ασκητήριό σου.
  Και τότε, ω του θαύματος, ένα αστεράκι κατέβαινε από τον ουρανό και φώτιζε το μονοπάτι μπροστά του!!!
  Έτσι έβλεπε και έφτανε στη σπηλιά του Αγίου, όπου πολλές φορές τον περίμενε ο ίδιος ο Άγιος Δαβίδ!

 Η ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ                              
Μια φορά, ο Γέροντας λειτουργούσε και δεν μπορούσε να κάνει τη Μεγάλη Είσοδο εξ΄ αιτίας εκείνων των θαυμαστών  που έβλεπε! Ο ψάλτης εν τω μεταξύ επαναλάμβανε συνεχώς «ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι» περιμένοντάς τον να εξέλθει, οπότε διηγείται ο Γέροντας«ξαφνικά νοιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Νόμισα ότι ήταν ο ψάλτης και είπα: “ο ευλογημένος! Τόση ασέβεια! Μπήκε από την Ωραία Πύλη και με σπρώχνει”! Γυρίζω και βλέπω μια τεράστια φτερούγα που την είχε περάσει ο Αρχάγγελος από τον ώμο μου και με οδηγούσε να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο. Τι γίνεται μέσα στο Ιερό κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας!!. .Μερικές φορές δεν μπορώ ν΄ αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα…..Τι φτερουγίσματα παιδί μου οι Άγγελοι!»!!!

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟ ΡΩΣΟ

  Ο Γέροντας τακτικά επισκεπτόταν τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο: «Κάποτε, έλεγε, πήγα και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του λέω:
  -Άγιε μου πώς περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;
  Ο Άγιος μου απάντησε:
  -Μέσα στην σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.
  Σε λίγο μου λέει:
  -Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δυό άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.
  Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον είδα πώς γύρισε, αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακά του σαν ένας άνθρωπος»!!!
 http://users.forthnet.gr/hlk/prokopinipia/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου