Gold Cross

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Ἁγίου Ἀμβροσίου, ἐπισκόπου Μεδιολάνων: Ἑρμηνεία τοῦ Πάτερ ἡμῶν.



Ο γιοι πόστολοι παρεκάλεσαν τν Χριστό: «Κύριε, δίδαξον μς προσεύχεσθαι, καθώς ωάννης δίδαξε τος μαθητς ατο» (Λουκ. ια, 1). Τότε Κύριος τος παρέδωσε τν Κυριακ προσευχή (Ματθ. στ, 9-13).

Πάτερ μν

πρώτη λέξι, πόσο εναι γλυκειά! Μέχρι τώρα δν τολμούσαμε ν στρέψωμε τ βλέμμα πρς τν ορανό. Χαμηλώναμε τ μάτια στν γ καί, ξαφνικά, δεχθήκαμε τν χάρι το Χριστο κι λα τ μαρτήματά μας συγχωρέθηκαν. π πονηρο δολοι, πο μασταν, γίναμε καλο «υοί». Μν περηφανευώμεθα, μως, γι τν δική μας προσπάθεια, λλ γι τν χάρι το Χριστο. «Χάριτί στε σεσωσμένοι», λέγει πόστολος Παλος (φεσ. β, 5). Τ ν μολογήσωμε τν χάρι δν εναι οησι, δν εναι παρσι, λλ πίστι. Τ ν διακηρύξωμε ατ πο λάβαμε δν εναι περηφάνεια, λλ φοσίωσι· ς ψώσωμε τ μάτια πρς τν Πατέρα, πο μς ναγέννησε μ τ λουτρ το Βαπτίσματος, πρς τν Πατέρα, πο μς «ξηγόρασε» μ τν Υό Του κι ς πομε: «Πάτερ μν». Εναι ατ μι καλή, μι ταπειν καύχησι. Σάν να παιδί, τν νομάζομε πατέρα. λλά, μ διεκδικομε κάποιο προνόμιο. Μ τν εδικ κι πόλυτο τρόπο δν εναι Πατέρας παρ το Χριστο μονάχα· γι μς εναι κοινς Πατέρας. Γιατ μόνο κενον τν γέννησε, ν μς μς δημιούργησε. ς λέμε λοιπν κα μες, κατ χάριν, «Πάτερ μν», γι ν γίνωμε ξιοι ν εμαστε παιδιά Του. ς κάνωμε δική μας τν ενοια κα τν τιμή, πο χάρισε στν κκλησία.

ν τος ορανος

Τί σημαίνει « ν τος ορανος»; ς κούσωμε τν Γραφή, πο λέγει: «ψηλς π πάντα τ θνη (ψηλότερος π λα τ θνη), Κύριος, π τος ορανούς δόξα ατο» (Ψαλμ. ριβ, 4). Παντο θ δομε ν γίνεται λόγος τι Κύριος εναι στούς ορανούς, γι τος ποίους λέγει ψαλμωδός: «Ο ορανο διηγονται δόξαν Θεο» (Ψαλμ.ιη, 2). ορανς εναι κε πού χουν σταματήσει ο μαρτίες. ορανς εναι κε πο ο παραβάσεις τιμωρονται. ορανς εναι κε πο δν πάρχει καμμι πληγ θανάτου.

γιασθήτω τ νομά σου

Τί σημαίνει «γιασθήτω;». Σάν ν εχώμαστε ν γιασθ κενος, πο επε: «γιοι σεσθε, τι γιος γ Κύριος Θες μν» (Λευϊτ. ιθ, 2). Σάν ν χη τν δύναμι δικός μας λόγος, ν αξήση τ δική Του γιότητα... χι, δν εναι ατό. Ζητμε ν γιασθ Θες «ν μν», ντός μας. Τ γιαστικό του ργο ν φθάση σ μς.

λθέτω βασιλεία σου

ρα γε δν εναι αώνια βασιλεία το Θεο; ησος λέγει: «γ ες τοτο γεγέννημαι κα ες τοτο λήλυθα ες τν κόσμον» (γ γι᾿ ατ γεννήθηκα κα γι᾿ ατ λθα στν κόσμο, ωάν. ιη, 37), κα μες λέμε: «λθέτω βασιλεία σου», σάν ν μήν χ λθει· μως, τ ατημα ατ χει να διαφορετικ νόημα. Θες ρχεται, ταν δεχώμαστε τν χάρι Του. διος τ βεβαιώνει: « βασιλεία το Θεο ντς μν στι» (Λουκ. ιζ, 21).

Γενηθήτω τ θέλημά σου, ς ν οραν κα π τς γς

Μ τ Αμα το Χριστο λα ερήνευσαν κα στν οραν κα στν γ. ορανς γιάσθηκε, διάβολος κδιώχθηκε. Βρίσκεται πι κε, πο βρίσκεται νθρωπος, τν ποον πάτησε. «Γενηθήτω τ θέλημά σου» σημαίνει ν λθ ερήνη στν γ, πως πάρχει στν ορανό.

Τν ρτον μν τν πιούσιον δς μν σήμερον

Προτο κφωνήσει ερέας, κατ τν Θ. Εχαριστία, τ λόγια το Χριστο: «Λάβετε φάγετε... πίετε ξ ατο πάντες...», ατ πο προσφέρομε νομάζεται ρτος. Μετ τν κφώνησι δν τ νομάζομε πι ρτο, λλ Σμα. Γιατί, μως, στν Κυριακ προσευχή, τν ποίαν παγγέλλομε μετ τν καθαγιασμό, λέμε «τν ρτον μν»; ... λλά, προσθέτομε «τν πιούσιον», δηλαδ τν παραίτητο γι τν συντήρησι τς οσίας· τν πόστασι τς ψυχς μας δν τν νισχύει ρτος λικός, πο μπαίνει στ σμα μας, λλ᾿ ρτος οράνιος· τν νομάζομε, μως, κι «πιούσιο», πο σημαίνει πίσης «καθημερινό», γιατ ο ρχαοι νόμαζαν τν «αριον»: «πιοσαν μέραν». τσι κφράζομε δύο ννοιες μ μι λέξι.
άν, μως, ρτος ατς εναι κα καθημερινς κα παραίτητος γι τν συντήρησι τς οσίας, γιατ περιμένομε ν περάση νας λόκληρος χρόνος, γι ν μεταλάβωμε; ς λάβωμε κάθε μέρα ατ πο μς χρειάζεται κάθε μέρα. ς ζομε κατ τέτοιο τρόπο, στε ν εμεθα ξιοι ν μεταλαμβάνωμε κάθε μέρα. Γιατί, κενος πο δν εναι ξιος ν τν λαμβάν κάθε μέρα, δν θ εναι ξιος ν τν δεχθ οτε μι φορ τν χρόνο. Ἰὼβ προσέφερε κάθε μέρα θυσία γι τος γιούς του, π φόβο μήπως διέπραξαν κανένα μάρτημα μ τ λόγια μ τς νθυμήσεις τς καρδις τους (ώβ α, 5). Κα μες κομε πώς, κάθε φορ πο προσφέρεται ναίμακτος θυσία, ναπαριστάνεται θάνατος κα νάστασι κα νάληψι το Κυρίου, κα ξαναδίδεται συγχώρησι τν μαρτιν, κα δν δεχώμεθα τν ρτο τς ζως; ποιος χει μι πληγ ζητάει κάποιο φάρμακο. Τ ν εμαστε ποταγμένοι στν μαρτία εναι μι πληγή. Τ οράνιο φάρμακο εναι τ χραντα Μυστήρια.
ν μεταλαμβάνωμε κάθε μέρα, τότε κάθε μέρα εναι γι μς μία «σήμερον». Ἐὰν σήμερα Χριστς εναι μέσα μας, ναγεννάει κι νασταίνει τν σημερινή μας μέρα. Μ ποιν τρόπο; Πατήρ ν τος ορανος λέγει στν ησο: «Υός μου ε σύ, γ σήμερον γεγέννηκά σε» (Ψαλμ. β, 7). Τ «σήμερον» εναι μέρα κατ τν ποίαν Χριστς νασταίνεται. πάρχει τ χθές κα τ σήμερα· μως, πόστολος λέγει: « νύξ προέκοψεν, δ μέρα γγικεν» (Ρωμ. ιγ, 12). νύχτα τς «χθές» πέρασε. σημεριν μέρα φθασε.

φες μν τ φειλήματα μν,
ς κα μες φίεμεν τος φειλέταις μν

Ποι λλο εναι τ «φείλημα», τ χρέος, κτς π τν μαρτία; ν δν δεχώμασταν χρήματα π ναν ξένο δανειστή, δν θ χρωστούσαμε. κριβς γι᾿ ατν τν λόγο μς καταλογίζεται μαρτία.
Εχαμε στν διάθεσί μας τ «χρμα» κα φείλαμε μ᾿ ατ ν γεννηθομε πλούσιοι. μασταν πλούσιοι, πλασμένοι «κατ᾿ εκόνα κα καθ᾿ μοίωσιν Θεο» (Γεν. α, 26-27). χάσαμε ατ πο κατείχαμε, δηλαδ τν ταπείνωσι, ταν π περηφάνεια προεβάλαμε διεκδικήσεις. χάσαμε τ χρμα μας. μείναμε γυμνο σν τν δάμ. Πήραμε π τν διάβολο να δάνειο, πο δν μς ταν παραίτητο. Κι τσι μες, πο μασταν λεύθεροι «ν Χριστ», γίναμε αχμάλωτοι το διαβόλου. χθρς κρατοσε τ γραμμάτιο. λλ᾿ Κύριος τ κάρφωσε πάνω στν Σταυρ κα τ σβησε μ τ Αμα Του (Κολ. β, 14-15). ξάλειψε τ χρέος κα μς λευθέρωσε. πομένως χει διαίτερη σημασία ατ πο λέμε: «φες μν τ φειλήματα μν, ς κα μες φίεμεν τος φειλέταις μν». ς τ προσέξωμε: «φες μν..., ς κα μες φίεμεν...», (Συγχώρησέ μας..., πως κι μες συγχωρομε). ν συγχωρομε, τότε κάνομε κάτι πο εναι παραίτητη προϋπόθεσι γι ν συγχωρηθομε. ν δν συγχωρομε, πς ζητομε, πς παιτομε π τν Θε ν μς συγχωρήση;

Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,
ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ

ς τ προσέξωμε ατό: «Μ εσενέγκης», μ μς φήνεις ν πέσωμε σ πειρασμό, στν ποο δν μπορομε ν ντισταθομε. Δέν λέγει: «Μ μς δηγες στν πειρασμό». λλ σάν θλητές, πο θέλουμε ν γωνιστομε, ζητμε ν χωμε τν δύναμι ν᾿ ντισταθομε στν χθρό, δηλαδ στν μαρτία. Κύριος, πο σήκωσε στούς μους Του τίς μαρτίες μας κα συγχώρησε τ λάθη μας, εναι κανς ν μς προστατεύσ κα ν μς φυλάξ π τ τεχνάσματα το διαβόλου, πο μς πολεμάει, στε χθρός, πο γεννάει συνεχς τ κακό, ν μ μς κατακτήσ· ποιος μπιστεύεται στν Θεό, δν φοβται τν διάβολο. Γιατ «ε Θες πρ μν, τίς καθ᾿ μν;» (Ρωμ. η, 31). Σ᾿ Ατόν, λοιπόν, νήκει τιμ κα δόξα, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου