Gold Cross

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Παρακλητικός κανών του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρων



ερεύς: Ελογητός Θεός μν πάντοτε, νν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων.

Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε, ε
σάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τήν δέησίν μου ν τή ληθεία σου, εσάκουσόν μου ν τή δικαιοσύνη σού  καί μή εσέλθης ες κρίσιν μετά το δούλου σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρός τήν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τήν ζωήν μου, κάθισε μέ ν σκοτεινος ς νεκρούς αἰῶνος καί κηδίασεν π μέ τό πνεμά μου, ν μοί ταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πάσι τος ργοις σου, ν ποιήμασι τν χειρν σου μελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεράς μου, ψυχή μου ς γ νυδρος σοί. Ταχύ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τό πνεμά μου μή ποστρέψης τό πρόσωπόν σου π μο, καί μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό λεός σου, τι πί σο λπισα γνώρισον μοί, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρός σέ ρα τήν ψυχήν μού ξελού μέ κ τν χθρν μου, Κύριε, τι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ το ποιεν τό θέλημά σου, τι σύ ε Θεός μού τό πνεμά σου τό γαθόν δηγήσει μέ ν γ εθεία. νεκεν το νόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ν τή δικαιοσύνη σου ξάξεις κ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ν τ λέει σου ξολοθρεύσεις τούς χθρούς μου καί πολες πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, τι γώ δολός σου εμι.

Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος
΄. ξομολογεσθε τ Κυρίω, καί πικαλεσθε τό νομα τό γιον ατο.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τά
θνη κύκλωσαν μέ, καί τ νόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου
γένετο ατη, καί στι θαυμαστή ν φθαλμος μν.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.

Ε
τα τά παρόντα Τροπάρια.
χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
Τόν γενναιότατον Χριστο
στρατιώτην, καί εσεβν Χριστιανν τόν προστάτην, μνολογοντες κράζωμεν κ βάθους ψυχς· γιε Θεόδωρε, τας νθέρμοις λιταίς σου, δαιμονικο τεχνάσματος, καί αρέσεως πάσης, τούς σούς οκέτας λύτρωσαι, Σεπτέ, καί νόσου πάσης ταχέως πάλλαξον.

Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.
Θεοτοκίον.
Ο
σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τά, δυναστείας σου λαλεν ο ναξιοι ε μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς μς ρρύσατο κ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ως νν λευθέρους; Οκ ποστμεν, Δέσποινα, κ σού σούς γάρ δούλους σώζεις εί, κ παντοίων δεινν.

Ψαλμός ν΄ (50)
λέησον μέ, Θεός, κατά τό μέγα λεός σου καί κατά τό πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τό νόμημα μου επί πλεον πλνον μέ πό τς νομίας μου καί πό τς μαρτίαςμο καθάρισον μέ. τι τήν νομίαν μου γώ γινώσκω, καί μαρτία μου νώπιόν μου στι διαπαντός. Σοί μόνω μαρτον καί τό πονηρόν νώπιόν σου ποίησα, πως ν δικαιωθς ν τος λόγοις σου, καί νικήσης ν τ κρίνεσθαι σέ. δού γάρ ν νομίαις συνελήφθην, καί ν μαρτίαις κίσσησε μέ μήτηρ μου. δού γάρ λήθειαν γάπησας, τά δηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου δήλωσας μοί. Ραντιες μέ σσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνες μέ, καί πέρ χιόνα λευκανθήσομαι. κουτιες μοί γαλλίασιν καί  εφροσύνην, γαλλιάσονται στέα τεταπεινωμένα. ποστρεψον τό πρόσωπόν σου πό τν μαρτιν μου καί πάσας τάς νομίας μου ξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ν μοί, Θεός, καί πνεμα εθές γκαίνισον ν τος γκάτοις μου. Μή πορρίψης μέ πό το προσώπου σου καί τό πνεμά σου τό γιον μή ντανέλης π μο. πόδος  μοί τήν γαλλίασιν το σωτηρίου σου καί πνεύματι γεμονικ στήριξον μέ. Διδάξω νόμους τάς δούς σου, καί σεβες πί σέ πιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ξ αμάτων Θεός, Θεός τς σωτηρίας μου αγαλλιάσεται γλσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου νοίξεις, καί τό στόμα μου ναγγελε τήν ανεσίν σου. τι ε θέλησας θυσίαν, δωκα ν ολοκαυτώματα οκ εδοκήσεις. Θυσία τ Θε πνεμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην Θεός οκ ξουδενώσει. γάθυνον, Κύριε, ν τή εδοκία σου τήν Σιν, καί οκοδομηθήτω τά τείχη ερουσαλήμ τότε εδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ναφοράν καί λοκαυτώματα τότε νοίσουσιν πί τό θυσιαστήριον  σού μόσχους.

Ε
τα ψάλλομεν τάς δς το Κανόνος.
δή ΄. χος πλ. δ΄. γρν διοδεύσας.
Θεόδωρε Μάρτυς
ν Ορανος, σύν γγέλοις χαίρων, τούς τιμώντας σέ ελαβς, καί προσκαλούμενους σέ κινδύνων, καί περιστάσεων καί νόσων διασωσον.

Ες θεον δόγμα, Μάρτυς Χριστο, σωτήρ στεφάνης καί πέρμαχος κραταιός, πάσιν εσεβέσιν κ βρωμάτων, θεοστυγν ατούς κολλύβοις ρυσάμενος.

στέφος μάραντον κ Θεο, λαβν Χριστο Μάρτυς, καί τος Μάρτυσι συσκηνν, φύλαττε λιταίς σου τούς ν πίστει, καί ελαβεία σήν Μνήμην γεραίροντας.

Θεοτόκιον
Σοφίαν καί Λόγον τόν το
Πατρός, φράστως τεκοσα, τς ψυχς μου τά χαλεπά, θεράπευσον πάθη, Παρθένε, καί αωνίου χαρς μέ, ξίωσον.

δή γ΄. Σύ ε τό στερέωμα
μνους, Θεόδωρε, νν τησίους προσάγω σοί, καί κ ψυχς δέομαί σου, Μάκαρ, κ κίνδυνων μέ λύτρωσαι.

Στήριγμα, Θεόδωρε, τ σ οκέτη γενήθητι, καί τήν ρθήν καί γίαν Πίστιν, τας πρεσβείαις σου κράτυνον.

χω τήν καρδίαν μου, προσηλωμένην, Θεόδωρε, πί σο νν, τς σς προστασίας, καί τς σκέπη; δεόμενος.

Θεοτόκιον
χων σέ βοήθειαν, οκ ασχυνθήσομαι, Παναγνέ, Μτερ Θεο· χων σέ προστάτιν, ο πτοομαι τήν κόλασιν.

δή δ΄. Εσακήκοα Κύριε
Μπάρων
ς διέσωσας, τν το Παραβάτου βρωμάτων, γιε, τούς πιστούς οτω τούς δούλους σου, τς αρετιζόντων λώβης φύλαξον.

κ κινδύνων καί θλίψεων, πάντας δοκήτων, Μάρτυς Θεόδωρε, διαφύλαττε πήμαντον, τόν πιστς τή σκέπη σου προστρέχοντα.

Λυτρωτής, Θεόδωρε, ντως εσεβούντων σύ ναδέδειξαι, διαλύσας διατάγματα, ουλιανο τή πινοία σου.

Θεοτόκιον
Ρ
σιν δίδου μοί, Παναγνέ, καί τήν ζοφεράν ψυχήν μου καταύγασον, αγλη θεία· σύ γάρ τεκες, φς τό νυπόστατον, Παναμώμητε.

δή ΄. Φώτισον μς
Πόθω καί χαρά,
μνωδίας σοί προσάγοντας, κ τν τεχνασμάτων το πονηρο, βλαβες τηρεσθαι δεόμεθα, Θεόδωρε.

ς τίς ριστεύς, τάς πλεκτάνας ον συνέτριψας, το ποστάτου καί τούς εσεβες, Μάρτυς Θεόδωρε, πανσόφως σύ διέσωσας.

Δέου το Θεο, Θεόδωρε Πανεύφημε, κ παντός κινδύνου καί χαλεπν, νόσων ρυσθναι, καί αρέσεων τούς δούλους σου.

Θεοτόκιον
χραντον μνόν, συλλαβοσα, Παναμώμητε, αροντα βροτν μαρτήματα, λύσιν δυσώπει ατν, δοναι μοί τ δούλω σου.

δή στ΄. λασθητί μοί Σωτήρ
ς μάταιον καί σαθρόν, το ποστάτου τό πρόσταγμα, Θεόδωρε θαυμαστέ, ποτέ σύ κατήσχυνας, οτω νν ματαίωσον, δρακόντειους δόλους, καί μς τρωτους φύλαξον.

Ρωσθες δυνάμει Θεο, τς εσεβείας πέρμαχος, Θεόδωρε πεφυκς, τήν πλάνην μείωσας· καί νν κετεύω σέ, τν παθν εκόνας, τς ψυχς μου ξαφάνισον.

νθέω καί εσεβε, ζήλω ς πάλαι διέσωσας, τούς ρθοδόξους Σοφέ, βουλς το λάστορος· οτω διαφύλαξον, μς σαλεύτους, ν τή Πίστει σου δεόμεθα.


Θεοτόκιον
Φωτός νεφέλη σύ ε
, καί το Θεο θρόνος νδοξος, Παρθενομτορ γνή· ψυχς ον τά μματα, τς μς νν φώτισον, καί παθν χλύος, τήν καρδίαν μου καθάρισον.

Διασωσον ρεσχελείας πάσης χθρν χθίστων, Θεόδωρε θλητά, μς τούς πόθω τιμώντας σέ, ς τοιμος βοηθός ρθοδόξων.

χραντε, διάλογου τόν Λόγον νερμηνεύτως, π’ σχάτων τν μερν τεκοσα δυσώπησον, ς χουσα μητρικήν παρρησίαν.

ερεύς Μνημονεύει· ετα τό Κοντάκιον χος β΄.
Προστάτα τ
ν Πιστν καταίσχυντε, καί μεσίτα τν δεομένων τοιμότατε, μή παρίδης μν τν δεομένων σου, τάς οκτρς φωνς, λλά προφθασον ς συμπαθής, καί πάλλαξον μς, τν Μαρτύρων μέγιστε Θεόδωρε, πάσης κακουχίας καί περιστάσεως, καί σσον μς τας νθέρμοις σου, πρός τόν Κύριον δεήσεσι.



Καί ε
θύς τό Προκείμενον. χος. δ΄.
Θαυμαστός
Θεός ν τος γίοις ατο· Θεός σραήλ, ατός δώσει δύναμιν καί κραταίωσιν τ λα ατο· ελογητός Θεός:
Στίχος.
ν κκλησίαις ελογετε τόν Θεόν, Κύριον κ πηγν σραήλ.

Ε
αγγέλιον. κ το κατά Λουκν (κά΄. 12-19).
Ε
πεν Κύριος τος αυτο Μαθητας· Προσέθετε πό τν νθρώπων· πιβαλούσι γάρ φ’ μς τάς χείρας ατν καί διώξουσι, παραδίδοντες ες συναγωγς καί φύλακας, γομένους πί βασιλες καί γεμόνας, νεκεν το νόματός μου. ποβήσεται δέ μίν ες μαρτύριον. Θέσθε ον ες τάς καρδίας μν μή προμελετν πολογηθναι· γώ γάρ δώσω μίν στόμα καί σοφίαν, ο δυνήσονται ντειπεν, οδέ ντιστναι πάντες ο ντικείμενοι μίν. Παραδοθήσεσθε δέ καί πό γονέων καί δελφν καί συγγενν καί φίλων· καί θανατώσουσιν ξ μν· καί σεσθε μισούμενοι πό πάντων διά τό νομά μου· καί θρίξ κ τς κεφαλς μν ο μή ποληται. ν τή πομονή μν κτήσασθε τάς ψυχς μν.

Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
Τάίς του
θλοφόρου, πρεσβείαις, λεμον, πάλλαξον τά πλήθη τν μν γκλημάτων.
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.
Τα
ς τς Θεοτόκου πρεσβείαις, λεμον, ξάλειψον τά πλήθη, τν μν γκλημάτων.

Στίχος:
λεμον, λέησον μέ Θεός κατά τό μέγα λεός σου καί κατά τό πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τό νόμημά μου.

Καί τό παρόν ΓΙροσόμοιον
χος Πλ. β΄. λην ποθέμενοι
Λαμπρά καί χαρμόσυνος,
Παναγία σου Μνήμη, Θεόδωρε νδοξε, φέστηκε σήμερον, μίν πασι Σύ γάρ θαυμάσιε, τόν λαόν χραντον, το Κυρίου ποτέ σωσας, ν νί θαύματι, κολλύβοις κορέσας, Πανάγιε· καί νν σέ κετεύομεν, ρύσαι φυλευσπλάγχνως κ θλίψεως, καί λύμης παντοίας, αρέσεως καί πάσης πειλς, χθρν πίστων, πρεσβείαις σου, νθέοις τούς δούλους σου.

ερεύς:
Σ
σον Θεός τόν λαόν σου καί ελόγησον τήν κληρονομίαν σού πισκεψαι τόν κόσμον σου ν λέει καί οκτιρμος. ψωσον κέρας Χριστιανν ρθοδόξων καί καταπεμψον φ’ μς τά λέη σου τά πλούσια  πρεσβείαις τς παναχράντου Δεσποίνης μν Θεοτόκου καί ειπαρθένου Μαρίας  δυνάμει το Τιμίου καί Ζωοποιο Σταυρού  προστασίαις τν τιμίων πουρανίων Δυνάμεων σωμάτων κεσίαις το Τιμίου καί νδόξου Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστο ωάννου τν γίων νδόξων καί πανευφήμων ποστόλων ν ν γίοις Πατέρων μν, μεγάλων εραρχν καί οκουμενικν διδασκάλων Βασιλείου το Μεγάλου, Γρηγορίου το Θεολόγου καί ωάννου το Χρυσοστόμου, θανασίου καί
Κυρίλλου,
ωάννου το λεήμμονος, πατριαρχν λεξανδρείας. Νικολάου το ν Μύροις, Σπυρίδωνος πισκόπου Τριμυθοντος, τν Θαυματουργών τν γίων νδόξων  μεγαλομαρτύρων Γεωργίου το Τροπαιοφόρου, Δημητρίου το Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος καί Στρατηλάτου, τν ερομαρτύρων Χαραλάμπους καί λευθερίου, τν γίων  νδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων. Τν σίων καί θεοφόρων Πατέρων μν. Τν γίων καί δικαίων θεοπατόρων ωακείμ καί ’ννης. Το γίου ....... (τς μέρας),  καί πάντων σου τν γίων. κετεύομεν σέ, μόνε πολυέλεε Κύριε. πάκουσον μν τν μαρτωλν δεομένων σου καί λέησον μς.

δή ζ΄. Ο κ τς ουδαίας
Θεόδωρε Μάρτυς, σέ συλλήπτορα χων τς σωτηρίας μου, καί πίστεως τς θείας, προστάτην καί ζως μου, καταίσχυντον φύλακα, ο πτοομαι πότε, δαιμόνων πηρείας.
Νηστείαν τήν γίαν, ς τήρησας πάλαι, Μάρτυς, μόλυντον, καί νν οτω σούς δούλους, ατήν ταύτην λιταίς σου, διανύσαι ξίωσον, περιχαρς. καί γνς, Θεόδωρε

Παμμάκαρ.
πινοία νθέω, ς διέλυσας Μάκαρ, Τυρράνου σόφισμα, καί νν οτω πρεσβείαις, τας σας τς πινοίας, το χθρο περισώζεσθαι, παρακαλομεν θερμς, ο δολοι
σου Τρισμάκαρ.

Θεοτόκιον
κ γαστρός σου προλθε, σαρκωθες τν λων, Παρθένε, Κύριος· ατόν ον κδυσώπει, ρυσθναι μέ πταισμάτων, καί κινδύνων καί θλίψεων. Σύ γάρ τν εσεβν, πέφυκας προστάτις.

δή ΄. Τόν Βασιλέα
Παρανόμησαντα,
ποστάτην ς πάλαι, σύ κατήσχυνας σοφή πινοία, καί μς σεμνων, φύλαξον μιασμάτων.

ς νουνεχής, Θεόδωρε Μάρτυς, σύ κατέβαλες δεινόν ποστάτην, καί τούς ρθοδόξους, σοφία σου ρρύσω.
Νόμω τ θείω, πεφραγμένος, θεοφρον, νομώτατον διήλεγξας νόμον, φυλάξας κ τούτου, τούς εσεβες τρώτους.

Θεοτόκιον
να μν σέ, μετά πόθου, Παρθένε, νοητς αχμαλωσίας μέ ρύσαι, λύτρον ντιδοσα, τό Πάθος τού σου Τόκου.

δή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον
μνν σέ κ καρδίας, Θεόδωρε Μάρτυς, δώρων τν θείων μέ καταπλούτισον, ς δώρου θείου, φερώνυμος, Πανακήρατε.

Μαρτυρική τή αγλη, Θεόδωρε Μάκαρ, καταλαμπόμενος πάντας τους σέ γεραίροντας, φωτί ΰλω, πρεσβείαις σου καταλάμπρυνον.

κ το πυρός, Μάρτυς, σθένει ς ρρώσθης, τ θείκω παρανόμου οτως μς βουλς, τν τυραννούντων. Θεόδωρε, σύ διασωσον.

Θεοτόκιον
Μαρία Θεόν Λόγον,
ν τεκες δυσώπει, πέρ τν πίστει καί πόθω τιμώντων σέ, το λυτρωθναι κινδύνων, καί περιστάσεων.

ξιον στίν ς ληθς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα το Θεο μν. Τήν τιμιωτέραν τν Χερουβίμ καί νδοξοτέραν συγκρίτως τν Σεραφίμ, τήν διαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοσαν τήν ντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια
Τ
ν καμνόντων πέφυκας ατρός, αχμαλώτων ρύστης, καί μεσίτης μαρτωλν, εσεβν προστάτης, παράκλησις πενθούντων, καί κεραυνός Τυράννων, σοφέ Θεόδωρε.

Τόν πό βρωμάτων τν μυσαρν, τν το Παραβάτου, λυτρωσάμενον τούς Πιστούς καί θρέψαντα τούτους, τροφή τή τν κολλύβων, Θεόδωρον τόν θεον, πάντες μνήσωμεν.

Σήμερον μετέστρεψεν ες χαράν, Πιστν τάς καρδίας, τεθλιμμένας πάλαι δεινς, καί τήν παραβάτου, κατέστρεψεν πάτην, Θεόδωρος Μάρτυς, ν εφημήσωμεν.

Πσαι τν γγέλων α στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ποστόλων δωδεκάς, ο γιοι πάντες μετά τς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν ες τό σωθναι μς.

Τό Τρισάγιον  
και το παρόν  
τροπάριον. χος β΄.
Μεγάλα τά τ
ς πίστεως κατορθώματα! ν τή πηγή τς φλογός, ς πί δατος ναπαύσεως, γιος Μάρτυς Θεόδωρος γάλλετο· πυρί γάρ λοκαυτωθες, ς ρτος δύς τή Τριάδι προσήνεκται. Τας ατο κεσίαις, Χριστέ Θεός, σσον τάς ψυχς μν.

ερεύς ς θος μνημονεύει.
Ες τήν πόλυσιν ψάλλομεν τό παρόν Προσόμοιον χος β΄.
τε κ το ξύλου σέ νεκρόν
Πάντων ε
σεβν σύ ληθς, νθερμος προστάτης δείχθης, Μάρτυς Θεόδωρε· πάντες ον προσάγομεν σοί χαριστήρια, καί σωτήρα γινώσκοντες, ν πίστει βομεν, ρύσαι τας πρεσβείαις σου, τς προσβολς τν χθρν, πάσης πειλς, πάσης λύπης, καί αρετικν τυραννίας, τούς πιστς γεραίροντας τήν Μνήμην σου.

χος πλ. δ΄.
Δέσποινα προσδεξαι, τάς δεήσεις τ
ν δούλων σου, καί λύτρωσαι μς, πό πάσης νάγκης καί θλίψεως.

χος β΄.
Τήν πάσαν
λπίδα μου, ες σέ νατίθημι, Μτερ το Θεο, φύλαξον μέ πό τήν σκέπην σου.

ερεύς: Δί’ εχν τν γίων πατέρων μν, Κύριε ησο Χριστέ Θεός, λέησον καί σσον μς. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου