Gold Cross

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ


Το σίου κα θεοφόρου Πατρς μν Σιλουανο το θωνίτου
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ

ταν ψυχ κατέχεται π τν γάπη το Θεο, τότε, , πς εναι λα εχάριστα, γαπημένα κα χαρούμενα. Ατ γάπη μως συνεπάγεται θλίψη· κι σο βαθύτερη εναι γάπη, τόσο μεγαλύτερη εναι κι θλίψη.
Θεοτόκος δν μάρτησε ποτέ, οτε κν μ τ λογισμό, κα δν χασε ποτ τ Χάρη, λλ κι Ατ εχε μεγάλες θλίψεις. ταν στεκόταν δίπλα στ Σταυρό, τότε ταν θλίψη Της πέραντη σν τν κεαν κι ο πόνοι τς ψυχς Της ταν σύγκριτα μεγαλύτεροι π τν πόνο το δμ μετ τν ξωση π τν Παράδεισο, γιατ κι γάπη Της ταν σύγκριτα μεγαλύτερη π τν γάπη το δμ στν Παράδεισο. Κι ν πέζησε, πέζησε μόνο μ τ Θεία δύναμη, μ τν νίσχυση το Κυρίου, γιατ ταν θέλημ Του ν δ τν νάσταση κι στερα, μετ τν νάληψή Του, ν παραμείνη παρηγορι κα χαρ τν ποστόλων κα το νέου χριστιανικο λαο.
μες δν φτάνουμε στν πληρότητα τς γάπης τς Θεοτόκου, κα γι᾿ ατ δν μπορομε ν ννοήσωμε πλήρως τ βάθος τς θλίψεώς Της. γάπη Της ταν τέλεια. γαποσε πειρα τ Θε κα Υό Της, λλ᾿ γαποσε κα τ λα μ μεγάλη γάπη. Κα τί ασθανόταν τάχα, ταν κενοι, πο τόσο πολ γαποσε δια κα πο τόσο πολ ποθοσε τ σωτηρία τους, σταύρωναν τν γαπημένο Υἱὸ Της;
Ατ δν μπορομε ν τ συλλάβωμε, γιατί γάπη μας γι τ Θε κα τος νθρώπους εναι λίγη. Κι μως γάπη τς Παναγίας πρξε πέραντη κα κατάληπτη, τσι πέραντος ταν κι πόνος Της πο παραμένει κατάληπτος γι μς.
σπιλε Παρθένε Θεοτόκε, πς σ᾿ μς τ παιδιά Σου, πς γαποσες τν Υό Σου κα Θεό, ταν ζοσες στ γ; Πς χαιρόταν τ πνεμα Σου γι τ Θε κα Σωτρα Σου; Πς ντίκρυζες τν μορφι το προσώπου Του; Πς σκεφτόσουν τι Ατς εναι κενος, πο Τν διακονον μ φόβο κα γάπη λες ο Δυνάμεις τν ορανν;
Πές μας, τί νοιωθε ψυχή Σου, ταν κρατοσες στ χέρια Σου τ Θαυμαστ Νήπιο; Πς τ νέτρεφες; Πς πονοσε ψυχή Σου, ταν μαζ μ τν ωσφ Τν ναζητοσες τρες μέρες στν ερουσαλήμ; Ποιάν γωνία ζησες, ταν Κύριος παραδόθηκε στν σταύρωση κα πέθανε στ Σταυρό;
Πές μας, ποιά χαρ ασθάνθηκες γι τν νάσταση πς σπαρταροσε ψυχή Σου π τν πόθο το Κυρίου μετ τν νάληψη;
Ο ψυχές μας λαχταρον ν γνωρίσουν τ ζωή Σου μ τν Κύριο στ γ· λλ Σ δν εδόκησες ν τ παραδώσς λ᾿ ατ στ Γραφή, λλ σκέπασες τ μυστήριό Σου μ σιγή.
Πολλ θαύματα κα λέη εδα π τν Κύριο κα τ Θεοτόκο, λλ μο εναι τελείως δύνατο ν νταποδώσω κάπως ατ τν γάπη.
Τί ν᾿ ναταποδώσω γ στν περαγία Θεοτόκο, πο δν μ περιφρόνησε ν μουν βυθισμένος στν μαρτία, λλ μ᾿ πισκέφθηκε σπλαγχνικ κα μ συνέτισε; Δν Τν εδα, λλ τ γιο Πνεμα μο δωσε ν Τν ναγνωρίσω π τ γεμάτα χάρη λόγια Tης κα τ πνεμα μου χαίρεται κι ψυχή μου παρασύρεται τόσο π τν γάπη πρς Ατήν, στε κα μόνη πίκληση το νόματς Tης γλυκαίνει τν καρδιά μου.
ταν μουν νεαρς ποτακτικός, προσευχόμουν μι φορ μπροστ στν εκόνα τς Θεομήτορος κα μπκε τότε στν καρδιά μου προσευχ το ησο κι ρχισε π μόνη της ν προφέρεται κε.
Μι λλη φορ κουγα στν κκλησία τν νάγνωση τν προφητειν το σαΐα, κα στς λέξεις «Λούσασθε κα καθαρο γίνεσθε» (σ. α 16) σκέφτηκα: Μήπως Παναγία μάρτησε ποτέ, στω κα μ τ λογισμ;. Καί, το θαύματος! Μέσα στν καρδιά μου μι φων νωμένη μ τν προσευχ πρόφερε ρητς: « Θεοτόκος ποτ δν μάρτησε, οτε κν μ τν σκέψη». τσι τ γιο Πνεμα μαρτυροσε στν καρδιά μου γι τν γνότητ Της.
ν τούτοις κατ τν πίγειο βίο Tης δν εχε κόμα τν πληρότητα τς γνώσεως κα πέπεσε σ᾿ ρισμένα ναμάρτητα λάθη τέλειας. Ατ φαίνεται π τ Εαγγέλιο· ταν πέστρεφε π τν ερουσαλήμ, δν ξερε πο εναι Υἱὸς Της κα Τν ναζητοσε τρες μέρες μ τν ωσήφ (Λουκ. β 44-46).
ψυχή μου γεμίζει π φόβο κα τρόμο, ταν ναλογίζομαι τ δόξα τς Θεομήτορος.
Εναι νδες νος μου κα φτωχ κι δύναμη καρδιά μου, λλ ψυχή μου χαίρεται κα παρασύρομαι στ ν γράψω στω κα λίγα λόγια γι᾿ Ατήν.
ψυχή μου φοβται ν τ ποτολμήσ, λλ γάπη μ πιέζει ν μν κρύψω τς εεργεσίες τς εσπλαγχνίας Tης.
Θεοτόκος δν παρέδωσε στ Γραφ οτε τς σκέψεις Tης οτε τν γάπη Tης γι τν Υἱὸ κα Θεό Tης οτε τς θλίψεις τς ψυχς Tης, κατ τν ρα τς σταυρώσεως, γιατ οτε κα τότε θ μπορούσαμε ν τ συλλάβωμε. γάπη Tης γι τ Θε ταν σχυρότερη κα φλογερότερη π τν γάπη τν Χερουβεμ κα τν Σεραφεμ κι λες ο Δυνάμεις τν γγέλων κα ρχαγγέλων κπλήσσονται μ᾿ Ατήν.
Παρ᾿ λο μως πο ζω τς Θεοτόκου σκεπαζόταν, θ λέγαμε, π τν για σιγή, Κύριος μως φανέρωσε στν ρθόδοξη κκλησία μας πς Παναγία μας γκαλιάζει μ τν γάπη Tης λο τν κόσμο κα βλέπει μ τ γιο Πνεμα λους τος λαος τς γς καί, πως κα Υἱὸς Tης, τσι κι κείνη σπλαγχνίζεται κα λεε τος πάντες.
, κα ν γνωρίζαμε πόσο γαπ Παναγία λους, σους τηρον τς ντολς το Χριστο, κα πόσο λυπται κα στενοχωριέται γι κείνους πο δν μετανοον! Ατ τ δοκίμασα μ τν πείρα μου.
Δν ψεύδομαι, λέγω τν λήθεια νώπιον το Θεο, πς γνωρίζω πνευματικ τν χραντη Παρθένο. Δν Τν εδα, λλ τ γιο Πνεμα μο δωσε ν γνωρίσω Ατν κα τν γάπη Tης γι μς. Χωρς τν εσπλαγχνία Tης ψυχ θ εχε χαθ π πολν καιρό. κείνη μως εδόκησε ν μ᾿ πισκεφθ κα ν μ νουθετήσ, γι ν μν μαρτάνω. Μο επε: Δν μ᾿ ρέσει ν βλέπω τ ργα σου». Τ λόγια Της ταν εχάριστα, ρεμα, μ πραότητα κα συγκίνησαν τν ψυχή. Πέρασαν πάνω π σαράντα χρόνια, μ ψυχή μου δν μπορε ν λησμονήσ κείνη τ γλυκει φων κα δν ξέρω πς ν εχαριστήσω τν γαθ κα σπλαγχνικ Μητέρα το Θεο.
ληθινά, Ατ εναι βοήθειά μας νώπιον το Θεο κα μόνο τ᾿ νομά Της χαροποιε τν ψυχή. λλ κι λος ορανς κι λη γ χαίρονται μ τν γάπη Tης.
ξιοθαύμαστο κι κατανόητο πράγμα. Ζ στος ορανος κα βλέπει διάκοπα τν δόξα το Θεο, λλ δν λησμονε κι μς τος φτωχος κι γκαλιάζει μ τν εσπλαγχνία Της λη τ γ κι λους τος λαούς.
Κι Ατ τν χραντη Μητέρα Του Κύριος τν δωσε σ᾿ μς.
Ατ εναι χαρ κα λπίδα μας.
Ατ εναι πνευματική μας Μητέρα κα βρίσκεται κοντά μας κατ τ φύση σν νθρωπος κα κάθε χριστιανικ ψυχ λκύεται π τν γάπη πρς Ατήν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου