Gold Cross

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Γέροντος Πορφυρίου: Περί Ἐκκλησίας




Γέροντας ν καί δέν σπούδασε σέ θεολογικές σχολές, μως θεολογε λάνθαστα γιά «τό μυστήριο τν μυστηρίων», πως τό νόμαζε, τήν κκλησία. Σύμφωνα μέ τήν ρθόδοξη θεολογία, δέν πάρχει ρισμός γιά τήν κκλησία.
κκλησία εναι τό Σμα το Χριστο. Χριστός εναι κεφαλή το σώματος. πως δέν μπορε νά πάρξει σμα χωρίς τήν κεφαλή τσι δέν μπορε νά πάρξει κκλησία χωρίς τόν Χριστό. 

πως Χριστός εναι κτιστος, τελεύτητος, αώνιος, τσι καί κκλησία, λεγε Γέροντας, εναι κτιστη, τελεύτητη καί αώνια. Θά μείνει παρασάλευτη στούς αἰῶνες. δρυτής τς κκλησίας, εναι διος Τριαδικός Θεός. πρώτη κκλησία εναι δια γία Τριάδα.
Τά τρία πρόσωπα, πού ε
ναι νας Θεός, χουν μεταξύ Τους μιά τέλεια κοινωνία γάπης. Ο νθρωποι, μέλη τς πίγειας κτιστης κκλησίας, καλούμαστε νά γίνουμε καί μες να, μοιάζοντες στόν να Τριαδικό Θεό.
Α
τή λλωστε εναι σχατη προσδοκία καί τό πλέον εάρεστο (κατ’ εδοκίαν) θέλημα το Χριστο μας, πως τό ξέφρασε στήν ρχιερατική του προσευχή : «να σιν ν». Μέσα στήν κκλησία γινόμαστε λοι να. 

λλοίμονο άν νιώθουμε μόνοι μας. Ατό σημαίνει τι δέν ζομε τό μυστήριο τς κκλησίας, πού εναι τό μυστήριο τς νότητας. Δέν εναι νταγμένος σωστά μέσα στό σμα το Χριστο κενος, πού ξεχωρίζει τόν αυτό του πό τούς λλους. Εμαστε «λλήλων μέλη», καθένας εναι «σάρκα πό τήν σάρκα μας». πρόοδος το νός εναι πρόοδος λων καί πτώση το νός εναι πτώση λων.
Ε
μαστε ντός τς κκλησίας ταν ζομε τό μυστήριο τς νότητας (ταν νιώθουμε να μέ λους). Ατήν τήν ασθηση τι εμαστε λοι να σμα μέ κεφαλή τόν Χριστό, τή θεωροσε παραίτητο στοχεο τς ταυτότητάς μας ς χριστιανν. λεγε γέροντας τι θά πρέπει νά κάνουμε δικές μας, τίς χαρές καί τίς λύπες λων τν νθρωπων.
Προπάντων θά πρέπει νά πον
με καί νά ποθομε τή σωτηρία λων. πόθος μας θά πρέπει νά εναι λοι ο νθρωποι νά σωθον. Κανείς δέν θά πρέπει νά νδιαφέρεται μόνον γιά τήν προσωπική του σωτηρία. 

σωτηρία μας εναι στά χέρια τν δελφν μας. Σωζόμαστε λοι μαζί, ς κκλησιαστική κοινότητα, ς Σμα Χριστο, ς κκλησία, καί χι τομικά, διωτικά. λεγε γέροντας τι εναι λάθος νά προσευχόμαστε γιά τόν αυτό μας. Πρέπει νά προσευχόμαστε γιά τούς λλους, γιά νά σωθον ο λλοι.
μες πρέπει νά γινόμαστε συνεχς «να» μέ τούς λλους, πότε ταν σώζονται ο λλοι σωζόμαστε καί μες. ταν γαπμε ληθινά τούς λλους, νιώθοντας «να» μέ ατούς, τότε εμαστε ληθινά μέλη τς κκλησίας καί τότε σωζόμαστε μεριμνώντας γιά τή σωτηρία τους. ληθινός χριστιανός μεριμν γαπητικά γιά τήν σωτηρία λου το κόσμου. Προσλαμβάνοντας συγκαταβατικά κατά μίμηση το Χριστο, τούς πάντες καί τά πάντα μέσα του, κτός μαρτίας, γίνεται «τος πσι τά πάντα».

μοναχός πού γκαταλείπει τά γκόσμια δέν πρέπει νά τό κάνει ξεχωρίζοντας τόν αυτό του πό τούς λλους. ντίθετα φεύγει πό τό πολυθόρυβο πέλαγος το κόσμου, γιά νά μπορε πλέον περίσπαστα, στήν συχία, νά εναι νωμένος μέ τόν Θεό καί μέ λους, διά τς συνεχος προσευχς. Φεύγει πό γάπη γιά τόν κόσμο, γιά νά μπορε νά εχεται συνεχς, στε κανείς νά μήν χαθε. Βγαίνει ξω πό τήν μικρή του οκογένεια, γιά νά νταχθε στή μεγάλη οκογένεια το Θεο, πού γκαλιάζει λους χωρίς νά ξαιρεται καί δική του μικρή οκογένεια. Ατός εναι σκοπός τς κκλησίας. Νά μς κάνει λους τούς νθρώπους «να».

ν Θε νότητα, τό νά γαπήσουμε «ν Χριστ» (νιδιοτελς) λους, γινόμενοι «να» μέ λους, ατή εναι κκλησία, ατός εναι Παράδεισος, ατή εναι ρθοδοξία. συνάνθρωπός μας εναι «σάρξ κ τς σαρκός μας». Προέτρεπε τά πνευματικά του παιδιά νά βιώνουν κάθε στιγμή τό μυστήριο «τς τν πάντων νώσεως».
ναφερόμενος στό ρητό το ποστόλου Παύλου «Ετε πάσχει ν μέλος, συμπάσχει πάντα τά μέλη, μες δέ στέ μέλη Χριστο καί μέλη κ μέρους» δίδασκε γέροντας τι κάθε νθρωπος εναι κομμάτι το αυτο μας.
ταν νιώσουμε τόν λλον «σάρκα πό τήν σάρκα μας», ταν τόν σπλαχνισθομε, ταν ποθήσουμε διακας τή σωτηρία του, ταν εμαστε τοιμοι καί νά πεθάνουμε γιά χάρη λων, σο μακριά καί ν βρίσκονται, τότε μπήκαμε στό νόημα το τί εναι κκλησία. Εμαστε μέσα στήν κκλησία ταν θέλουμε νά εμαστε λοι μαζί καί δ λλά καί στόν ορανό, στόν Παράδεισο, στόν Χριστό.
Κανείς δέν θά πρέπει νά θέλει νά σωθε
μόνος του, χωρίς νά σωθον ο δελφοί του. Παράδεισος χωρίς τούς λλους, χωρίς τούς ν Χριστ δελφούς μας, δέν μπορε νά εναι ληθινός Παράδεισος. 

χριστιανός πονάει γιά τήν ψυχή το κάθε δελφο του, πως γιά τήν δική του. Δέν γαπάει τόν αυτό του φίλαυτα, δηλαδή γωιστικά, λλά χει ταπείνωση. Ζητάει τόν Παράδεισο πρτα γιά λο τόν κόσμο καί τελευταα γιά τόν αυτό του. Ατό κριβς εναι πού τόν κάνει νά ζε τόν Παράδεισο π’ ατήν δ τή ζωή, νταγμένος στήν κκλησία, πού εναι «Παράδεισος πί γς» μαζί μέ λους.
Ε
μαστε ετυχισμένοι ταν γαπήσουμε λους τούς νθρώπους μυστικά… Κανείς δέν μπορε νά φθάσει στόν Θεό ν δέν περάσει πό τούς νθρώπους. γάπη πρός τούς νθρώπους φέρνει τήν ληθινή ετυχία. Θά πρέπει νά γαπήσουμε μυστικά λους τούς νθρώπους, προσευχόμενοι θερμά γι’ ατούς.
Ε
ναι μιά «ριστη γάπη καί μυστική συνωμοσία» πού φέρνει τήν ετυχία μέσα μας. Τότε θά νιώθουμε τι λοι μς γαπον. Τότε λοι θά ρχονται κοντά μας, λκόμενοι πό τήν Θεία Χάρη, πού θά κτινοβολομε λόγ τς προσευχς μας. Θά μς πλησιάζουν λοι καί δέν θά ξέρουν τό γιατί…
γάπη πρός τόν Θεό περνάει πό τήν γάπη πρός τόν δελφό μας, διότι πως λέει γιος ωάννης Θεολόγος « μή γαπν τόν δελφόν ατο, ν ώρακε τόν Θεόν ν οχ ώρακε πς δύναται γαπν». 

Γέροντας λεγε, τι πρέπει νά γαπμε λους νιδιοτελς, χωρίς νά ζητμε νταπόδοση. Ατή γάπη εναι πού χαρίζει στόν νθρωπο τήν ψυχοσωματική του σορροπία. Σήμερα, ν πολλος, ο νθρωποι εναι «νισόρροποι», ζον σχιζοφρενικά, διότι γαπον διοτελς, γωιστικά, φίλαυτα. Κινονται τσι ντίθετα μέ τίς προδιαγραφές το Κατασκευαστ τους, πού εναι :

α)
γάπη νιδιοτελής κατά μίμησιν τς θείας γάπης καί
β) Ταπείνωσις
·Τό νά βάζει
νθρωπος τόν αυτό του κάτω πό λους
·Νά ζητάει πάντα τό συμφέρον τ
ν λλων σύμφωνα μέ τό το ποστόλου Παύλου : «μηδείς ζητήτω τό το αυτο, λλά τό το τέρου καστος»
·Τό νά
πιγράφει, νά ποδίδει δηλ. στόν Θεό, τό ποιο «κατόρθωμά» του.

χριστιανός πού ζε γιά τόν αυτό του δέν εναι χριστιανός, διότι δέν ζε κκλησιαστικά. ληθινά χριστιανός ζε γιά τόν Θεό καί γιά τόν συνάνθρωπο.
Τότε ε
ναι πού ζομε κατά τό πρότυπο τν πρώτων χριστιανν, δηλαδή ταν ζομε «κοινοβιακά» (κοινό θέλημα, κοινή οσία, κοινή περιουσία, «παντα κοινά», πως λέγεται στίς πράξεις γιά τούς πρώτους χριστιανούς). Τότε, στά πρτα 200 χρόνια κκλησιαστική κοινότητα λειτουργοσε κατά πρότυπο τρόπο. Ατή πρώτη χριστιανική ζωή διασώθηκε μέχρι σήμερα στά ρθόδοξα Μοναστήρια.

Θεός εναι Πατέρας λων, ρα λοι εμαστε δέλφια. χουμε κοινή φύση, κοινό Πατέρα καί καλούμαστε νά χουμε καί κοινό πνεμα, τό γιο Πνεμα. Τότε νότητα εναι πλήρης. Ατή νότητα κατορθώνεται μόνον μέσα στήν κκλησία : 

α) μέ τά
για Μυστήρια καί
β) μέ τήν
σκητική συχαστική ζωή πού κείνη ( κκλησία) μς δικάσκει. Γέροντας βίωνε ατή τήν νότητα. Γι’ ατό καί ταν προσηύχετο γιά τούς λλους λεγε : «Κύριε ησο Χριστέ λέησόν με» καί χι «λέησον μς» «λέησε τόν τάδε, τόν τάδε κ.λ.π.» νιωθε «να», μέ λους, πότε στό «λέησόν με» συμπεριλαμβάνονταν λοι.

βίωση ατς τς νότητας εναι γιά τόν Γέροντα Παράδεισος στή γ. Δέν πάρχει ραιότερο πράγμα πό τό νά ζε νας μέσα στόν λλον, νας γιά τόν λλο (δηλ. γιά τόν Θεό) καί γιά τόν λλο (τόν συνάνθρωπο).
Α
τή νότητα εναι τό ποτέλεσμα τς ν Χριστ γάπης.

Δίδασκε γέροντας τι νιώθοντας «να» μέ λους λέμε «Κύριε ησο Χριστέ λέησόν με», ταυτιζόμενοι μέ λους. Τότε κάνουμε τά προβλήματά τους δικά μας καί πετυχαίνουμε τσι νά τούς γαπήσουμε ληθινά.
Α
τό δέν σημαίνει τι παγορεύεται νά προσευχηθομε ναφέροντας καί τό νομα το λλου λέγοντας «Κύριε ησο Χριστέ λέησε φώτισε τόν δολο σου τάδε..». Γέροντας δίδασκε καί ατόν τόν τρόπο προσευχς.
ταν, λεγε, τό κάνουμε ατό συνεχς, τότε Θεός ρχίζει νά στέλνει καλούς λογισμούς σέ κενο τό πρόσωπο. προσευχή μας γιά τό λλον, ταν γίνεται μέ γάπη -ταν γινόμαστε να μέ τον λλον- εναι μιά νακούφιση, να πνευματικό χάδι πού γκαλιάζει, ζωογονε καί λκει τόν λλον. 

Τότε,
ταν γινόμαστε να μεταξύ μας, φανερώνεται Χριστός. Τότε ποτελομε να σμα μεταξύ μας καί μαζί Του. νότητα πού καλούμαστε νά χουμε χει ς πρότυπο τήν νότητα τν τριν Προσώπων τς γίας Τριάδος. λεγε, συμπλέκοντας ριστα τριαδολογία καί κκλησιολογία, νθρωπολογία καί σωτηριολογία, δόγμα καί θος, τι ν Χριστ νότητά μας εναι τό μεγαλύτερο μυστήριο τς κκλησίας μας.
πως Πατήρ, Υός καί τό γιο Πνεμα εναι να, τσι καλούμαστε καί μες νά γίνουμε να. λοι ο νθρωποι πρέπει νά γίνουμε ΕΝΑΣ νθρωπος μυριοϋπόστατος, πως τά τρία Πρόσωπα τς γίας Τριάδος εναι ΕΝΑΣ Θεός τρισυπόστατος.
πως τά τρία Πρόσωπα χουν κοινή (γιά τήν κρίβεια ταυτή, δηλαδή τήν δια) οσία, κοινή (ταυτή νέργεια) καί κοινή (ταυτή) θέληση, τσι καί μες, λοι ο νθρωποι πού χουμε τήν δια κοινή οσία-φύση (τήν νθρώπινη) καλούμαστε νά χουμε καί τήν δια (ταυτή) θέληση καί νέργεια, λλις τό διο πνεμα. 

Α
τό εναι, πού μς νώνει πραγματικά. Δέν εναι δυνατόν μως, παρά μόνον ντός τς κκλησίας καί διά τς κκλησίας νά πιτευχθε ατή ταυτότητα τν ποικίλων νεργειν, πιθυμιν καί θελημάτων τν νθρώπων.
Διότι μόνον,
ντός τς κκλησίας ζντες, ποκτομε λοι τό διο θέλημα-πνεμα, τό θέλημα-πνεμα το Χριστο, φο κόβουμε τό δικό μας καί κάνουμε πακοή στό γιο δικό Του θέλημα. 

Σέ καμμιά θρησκεία,
λεγε Γέροντας, δέν βρίσκουμε τέτοια διδασκαλία. Μόνον στήν ρθοδοξία ζητιέται μιά τέτοια διάσπαστη νότητα μεταξύ τν νθρώπων. Ατήν τήν νότητα τίποτε δέν μπορε νά τήν διασπάσει: οτε διάβολος, οτε φόβος, οτε κόλαση, οτε θάνατος.
ν Χριστ νωση καί γάπη «οδέποτε κπίπτει» πως λέγει γιος πόστολος Παλος. Δέν μπορε μως κανείς νά μπε μές στήν κκλησία, νά ρνηθε τό θέλημά του, ν δέν «πεθάνει πρίν πεθάνει», ν δέν πεθάνει ς πρός τόν παλαιό νθρωπο. 

Θά πρέπει νά πάψει νά ζε
νθρωπος γιά τόν αυτό του, γιά τά πάθη του. Θά πρέπει νά παρνηθε τελείως τόν κακό αυτό του καί νά φθάσει στό το ποστόλου : «ζ δέ οκέτι γώ, ζε δέν ν μο Χριστός». Γιά νά γίνει ατό, λεγε Γέροντας, πρέπει νά χουμε γαθή προαίρεση καί νά νοίξουμε τήν πόρτα μας στόν Χριστό.
Τότε θά
λθη κενος καί «καινά ποιήσει πάντα»· θά τά μεταβάλλει λα, θά τά κάνει καινούργια. νθρωπος θά πρέπει νά γίνει ξιος το Χριστο, γιά νά λθει Χριστός μέσα του. νέκρωση το παλαιο νθρώπου, λεγε Γέροντας, εναι ατό πού μς καθιστ ξιους το Χριστο. Τότε παύουμε νά ζομε γωιστικά, γωκεντρικά· τότε ζομε, χοντας λα κοινά, χοντας τό ασθημα το «νός».
νθρωπος πού ζε ν Χριστ ρα καί ν κκλησί, γαπ τούς πάντες. γαπ νιδιοτελς, χωρίς ρια, χωρίς διακρίσεις. γαπ καί ατούς πού δέν τόν γαπον καί τούς «μή δικούς του».
γαπ καί ατούς, πού εναι κόμη μακριά του, δηλαδή μακριά πό τήν κκλησία. Γίνεται να καί μ’ ατούς, φο τούς θεωρε «δυνάμει» δικούς του. Κάνει προσευχή νά μπον καί ατοί μέσα στόν πίγειο κτιστο Παράδεισο, τήν κκλησία. τσι μιμεται τόν Χριστό, πού «βρέχει πί δικαίους καί δίκους».

γαπ καί ατούς πού εναι μακριά του, διότι γαπ ν γί Πνεύματι. Γιά τόν Θεό δέν πάρχουν ποστάσεις. τσι καί γιά τούς γιοπνευματικούς νθρώπους πού χουν νεργό μέσα τους τή Χάρη το γίου Πνεύματος, δέν πάρχουν μπόδια καί ποστάσεις. γαπον τούς πάντες «ν Χριστ» χωρίς νά ζητον καμμιά νταπόδοση καί χωρίς νά εναι παραίτητη σωματική παρουσία το λλου.
ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τ ΘΕ ΔΟΞΑ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου