Gold Cross

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Παρακλητικός Κανών των Αγίων Ενδόξων Θεοστέπτων Μεγάλων Βασιλέων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης


ερεύς: Ελογητός Θεός μν πάντοτε, νν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων.
ναγνώστης: μήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε, ε
σάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τήν δέησίν μου ν τή ληθεία σου, εσάκουσόν μου ν τή δικαιοσύνη σού καί μή εσέλθης ες κρίσιν μετά το δούλου σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρός τήν ψυχήν μου, ταπείνωσεν ες γν τήν ζωήν μου, κάθισε μέ ν σκοτεινος ς νεκρούς αἰῶνος καί κηδίασεν π μέ τό πνεμά μου, ν μοί ταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πάσι τος ργοις σου, ν ποιήμασι τν χειρν σου μελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεράς μου, ψυχή μου ς γ νυδρος σοί. Ταχύ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τό πνεμά μου μή ποστρέψης τό πρόσωπόν σου π μο, καί μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό λεός σου, τι πί σο λπισα γνώρισον μοί, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρός σέ ρα τήν ψυχήν μού ξελού μέ κ τν χθρν μου, Κύριε, τι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ το ποιεν τό θέλημά σου, τι σύ ε Θεός μού τό πνεμά σου τό γαθόν δηγήσει μέ ν γ εθεία. νεκεν το νόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ν τή δικαιοσύνη σου ξάξεις κ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ν τ λέει σου ξολοθρεύσεις τούς χθρούς μου καί πολες πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, τι γώ δολός σου εμι.

Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος ΄. ξομολογεσθε τ Κυρίω, καί πικαλεσθε τό νομα τό γιον ατο.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τά θνη κύκλωσαν μέ, καί τ νόματι Κυρίου μυνάμην ατούς.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου γένετο ατη, καί στι θαυμαστή ν φθαλμος μν.
Θεός Κύριος, καί
πέφανεν μίν, ελογημένος ρχόμενος ν νόματι Κυρίου.


Ετα τά παρόντα Τροπάρια.
χος δ΄. ψωθες ν τ Σταυρ.
Τούς
ρθοδόξων βασιλέων προστάτας, ο συνεχόμενοι δεινος νυποίστοις, κλιπαροντες κράξωμεν κ βάθους ψυχς∙ Κωνσταντνε μέγιστε, καί θεοφρον λένη, λιτας μν, Θεοστεπτοι, πάσης ρύσασθε βλάβης, καί κ δεινν λυτρώσασθε μς, ς πρεσβευταί εί μν θερμοτατοι.

Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
(Τό α
τό τό πολυτίκιον το γίου του Ναο, ν Παράκλησις ψάλλεται).
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.
χος δ΄ . ψωθες ν τ Σταυρ
Τή Θεοτόκω
κτενς νν προσδράμωμεν, μαρτωλοί καί ταπεινοί καί προσπέσωμεν ν μετάνοια κράζοντες κ βάθους ψυχς. Δέσποινα βοήθησον, φ' μίν σπλαγχνισθεσα, σπεσον πολλύμεθα πό πλήθους πταισμάτων, μή ποστρέψεις σούς δούλους κενούς. Σέ γάρ καί μόνην λπίδα κεκτήμεθα.

Ψαλμός ν΄ (50)
λέησον μέ, Θεός, κατά τό μέγα λεός σου καί κατά τό πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τό νόμημα μου επί πλεον πλνον μέ πό τς νομίας μου καί πό τς μαρτίαςμο καθάρισον μέ. τι τήν νομίαν μου γώ γινώσκω, καί μαρτία μου νώπιόν μου στι διαπαντός. Σοί μόνω μαρτον καί τό πονηρόν νώπιόν σου ποίησα, πως ν δικαιωθς ν τος λόγοις σου, καί νικήσης ν τ κρίνεσθαι σέ. δού γάρ ν νομίαις συνελήφθην, καί ν μαρτίαις κίσσησε μέ μήτηρ μου. δού γάρ λήθειαν γάπησας, τά δηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου δήλωσας μοί. Ραντιες μέ σσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνες μέ, καί πέρ χιόνα λευκανθήσομαι. κουτιες μοί γαλλίασιν καί εφροσύνην, γαλλιάσονται στέα τεταπεινωμένα. ποστρεψον τό πρόσωπόν σου πό τν μαρτιν μου καί πάσας τάς νομίας μου ξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ν μοί, Θεός, καί πνεμα εθές γκαίνισον ν τος γκάτοις μου. Μή πορρίψης μέ πό το προσώπου σου καί τό πνεμά σου τό γιον μή ντανέλης π μο. πόδος μοί τήν γαλλίασιν το σωτηρίου σου καί πνεύματι γεμονικ στήριξον μέ. Διδάξω νόμους τάς δούς σου, καί σεβες πί σέ πιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ξ αμάτων Θεός,  Θεός τς σωτηρίας μου αγαλλιάσεται γλσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου νοίξεις, καί τό στόμα μου ναγγελε τήν ανεσίν σου. τι ε θέλησας θυσίαν, δωκα ν ολοκαυτώματα οκ εδοκήσεις. Θυσία τ Θε πνεμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην Θεός οκ ξουδενώσει. γάθυνον, Κύριε, ν τή εδοκία σου τήν Σιν, καί οκοδομηθήτω τά τείχη ερουσαλήμ τότε εδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ναφοράν καί λοκαυτώματα τότε νοίσουσιν πί τό θυσιαστήριον 
σού μόσχους.


Ετα ψάλλομεν τάς δς το Κανόνος.
δή ΄. χος πλ. δ΄. γρν διοδεύσας.
Κύριέ της δόξης καί Βασιλε
, τς κυριευούσης, σθενείας μέ χαλεπς, τν σεπτν νάκτων κεσίαις, τόν σόν κέτην εσπλάγχνως πάλλαξον.
ς ντως γένου σύ ραστής, Κωνσταντνε μέγα, βασιλείας τν ορανν, οτω τόν σόν δολον βασιλεύειν, κατά παθν καί δαιμόνων ξίωσον.
Νοός μου τό σκότος τα
ς σας εχας, λένη θεοφρον, καταλάμπρυνον τας φαιδρας, ς πολαμβάνεις εννάως, θεαρχικς ορανίας λαμπρότητας.


Θεοτοκίον
Σύ
ντως τς θείας νατολς, πάρχουσα Πύλη, πύλας νοιξόν μοί γνή, μετανοίας ληθος καί κ πυλν μέ, τς μαρτίας λιταίς σου ξάρπασον.

δή γ΄. Ορανίας ψίδος
Τυχε
ν σπεύσας νθέων, νταμοιβν, Πάνσεπτε, πλάνην σύ κατέλιπες καί σκότος πατροπαράδοτον? καμέ ον δέομαι, δαιμονικς σας πρεσβείαις, πλάνης σκοτιζούσης μουτόν νον πάλλαξον.

πό πάσης νάγκης, καί τν δεινν λύτρωσαι, παντάς τους πίστει λένη, σοί καταφεύγοντας, τας κεσίαις σου, τυρός τόν τεχθέντα φράστως, καί σταυρόν καί θάνατον, καθυπομείναντα.

Ναόν θεον, λένη, ν τή Σιν κτίσασα, καί τό ρραγές χριστιανν, θεον τρόπαιον, σύ φανερώσασα, πέρ μν κδυσώπει, πραγη καί τρεπτον, τήν πίστιν τηρήσασθαι.

Θεοτοκίον
Τόν βυθ
μαρτίας, διηνεκν κείμενον, δολόν σου Παρθένε, ς εσπλαγχνος, σύ ξέγειρον∙ σσον μέ οκτειρον. Σύ γάρ λιμήν τν ν ζάλη, καί τν πεπτωκότων, θεία ντίληψις.

δή δ΄. Εσακήκοα, Κύριε
λασμόν καί συγχώρησιν, τόν παμβασιλέα Θεόν κέτευε, τν πταισμάτων μοί δωρήσασθαι, Κωνσταντνε Μέδων γιωτατε„

Νν νάκτων τό καύχημα, θεε Κωνσταντνε, φωτί παρίστασαι, τς Τριάδος τάς ψυχς μν, καταλάμπων θείαις κεσίαις σου.

ντως Μέδων παμπόθητε, σύ τν ρθοδόξων ε τό κραταίωμα, τν πτωχν μέγας πέρμαχος, καί τν αχμαλώτων ναρρυσις.

Θεοτοκίον
Ν
ν ψυχήν μου Πανάχραντε, τήν σκοτισμένην τος παραπτώμασι, ς Θεόν σαρκί κυήσασα, φωτί ορανίω καταλάματρυνον.

δή ΄. Φώτισον μς
λαβες, Σεπτέ, κ Θεο σοφίαν μετρον, καί το Σολομντος τήν φρόνησιν? διό σοφία λιταίς σου, θεία μέ καταγλάϊσον.

Λάμπρυνον στολήν, τς ψυχς μου, σαπόστολε, ν παθν κηλίσιν μαύρωσα, καί ες νυμφώνα, το ψίστου μέ εσάγαγε.

φερες ες φς, τόν κρυπτόμενον ν τεσι, πλείστοις το Σωτρος τάφον τόν γιον, ν προσκυνσαι, λένη μέ ξίωσον.

Θεοτοκίον
Νέφη τ
ν παθν, ποσόβησον, Πανάχραντε, ς φωτός νεφέλη πάρχουσα, κ τς ψυχς μου, καί σή αγλη μέ καταύγασον.

δή στ΄. Τήν δέησιν κχε
θροισας, Κωνσταντνε θεοφρον, ν Συνόδω τόν χορόν τν πατέρων, καί δί’ ατν τάς καρδίας πάντων, πίστεως θείας, τος νόμοις στήριξας∙ ξίωσον ον καί μς,το φυλάττειν τήν πίστιν μόλυντον.

Νον σου, θεοφρον, ες τόν Πλάστην στηρίξας, τόν τος πάσι παρέχοντα τόν βίον, εδωλικής καί ματαίου θρησκείας, πεσκοράκισας λως σεβάσματα∙ εχου δέ καί πέρ μν, κλινες ν τή πίστει φυλάττεσθαι.

φθορον πολιτείαν ποθοσα, τήν θεοσδοτον σπάσθης θρησκείαν∙ τ Βασιλε δέν τν αώνων, λένη, ποταχθεσα χορεύεις αώνια, πρεσβεύουσα πέρ μν, τν πιστς κτελούντων τήν μνήμην σου.

Θεοτοκίον
Νήχεται, πανακήρατε Κόρη,
πανάθλιος ψυχή μου κακίαις∙ διό λουτρ μετανοίας τελείας, καί τος κρουνος τν δακρύων καθάρισον∙ καί σσον μέ τόν δυστυχ, πί σέ διστάκτως προστρέχοντα.

κ θλίψεων καί κ παντοίων κινδύνων καί νόσων, σαπόστολοι θεοι, ρύσασθε μς τούς πιστς, γεραίροντες, λιτας μν πρός Θεόν τας νθέρμοις.

πιβλεψον, ν εμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, πί τήν μήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ασαι τς ψυχς μου τό λγος.



ερεύς μνημονεύει. Ετα τό Κοντάκιον. χος γ΄.
Κωνσταντ
νος σήμερον, σύν τή μητρί τή λένη, τόν Σταυρόν μφαίνουσι, τό πανσεβάσμιον Ξύλον, πάντων μέν τν ουδαίων, ασχύνην ντα, πλον δέ, πιστν νάκτων κατ’ ναντίων∙ δί’ μς γάρ νεδείχθη, σημεον μέγα, καί ν πολέμοις φρικτόν.

Καί εθύς τό Προκείμενον. χος δ΄.
ψωσα κλεκτόν κ το λαο μου ν λαίω γίω μου χρισα ατόν.
Στίχος: πέταξε λαούς μίν καί θνη πό τούς πόδας μν.

Εαγγελίον. κ το κατά Ματθαον (στ΄ 13-19)
Τ
καιρ κείνω, λθν ησος ες τά μέρη Καισαρείας τς Φιλίππου, ρώτα τούς μαθητς ατο λέγων∙ Τίνα μέ λέγουσιν ο νθρωποι εναι τόν Υόν το νθρώπου; Ο δέ επον∙ Ο μέν ωάννην τόν Βαπτιστήν, λλοι δέ λίαν∙ τεροι δέ ερεμίαν, να τν Προφητν. Λέγει ατος∙ μες δέ τίνα μέ λέγετε εναι; ποκριθες δέ Σίμων Πέτρος, επε∙ Σύ ε Χριστός, Υός το Θεο το ζντος. Καί ποκριθες ησος, επεν ατ∙ Μακάριος ε, Σίμων βάρ ωνά, τι σάρξ καί αμα οκ πεκάλυψε σοί, λλ’ Πατήρ μου ν τος ορανος. Καγ δέ σοί λέγω, τι σύ ε Πέτρος, καί πί ταύτη τή πέτρα οκοδομήσω μου τήν κκλησίαν, καί πύλαι δου ο κατισχύσουσιν ατς∙ καί δώσω σοί 
τάς κλε
ς τς βασιλείας τν ορανν καί άν δήσης πί τς γής, σται δεδεμένον ν τος ορανος, καί άν λύσης πί τς γής, σται λελυμένον ν τος ορανος.


Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
Τα
ς τν Θεοστέπτων πρεσβείαις, λεμον, ξάλειψον τά πλήθη, τν μν γκλημάτων.
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.
Τα
ς τς Θεοτόκου πρεσβείαις, λεμον, ξάλειψον τά πλήθη, τν μν γκλημάτων.

Στίχος: λεμον, λέησον μέ Θεός κατά τό μέγα λεός σου καί κατά τό πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τό νόμημά μου.

χος πλ. Β΄. Μεταβολή τν θλιβομένων
Μεταβολή τ
ν αχμαλώτων, νόρθωσιν τν πεπτωκότων πάρχοντες, Βασιλες θεοφόροι, σώσατε Πόλιν καί λαόν, τν πολεμουμένων ο προστται, καί νορθωταί τυραννουμένων, τας θείαις μν ντεύξεσι.

ερεύς: 
Σ
σον Θεός τόν λαόν σου καί ελόγησον τήν κληρονομίαν σού πισκεψαι τόν κόσμον σου ν λέει καί οκτιρμος. ψωσον κέρας Χριστιανν ρθοδόξων καί καταπεμψον φ’ μς τά λέη σου τά πλούσια πρεσβείαις τς παναχράντου Δεσποίνης μν Θεοτόκου καί ειπαρθένου Μαρίας δυνάμει το Τιμίου καί Ζωοποιο Σταυρού προστασίαις τν τιμίων πουρανίων Δυνάμεων σωμάτων κεσίαις το Τιμίου καί νδόξου Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστο ωάννου τν γίων νδόξων καί πανευφήμων ποστόλων 
τὧν ν γίοις Πατέρων μν, μεγάλων εραρχν καί οκουμενικν διδασκάλων Βασιλείου το Μεγάλου, Γρηγορίου το Θεολόγου καί ωάννου το Χρυσοστόμου, θανασίου καί Κυρίλλου, ωάννου το λεήμμονος, πατριαρχν λεξανδρείας. Νικολάου το ν Μύροις, Σπυρίδωνος πισκόπου Τριμυθοντος, τν Θαυματουργών τν γίων νδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου το Τροπαιοφόρου, Δημητρίου το Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος καί Στρατηλάτου, τν ερομαρτύρων Χαραλάμπους καί λευθερίου, τν γίων νδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων. Τν σίων καί θεοφόρων Πατέρων μν. Τν γίων καί δικαίων θεοπατόρων ωακείμ καί ’ννης. Το γίου ....... (τς μέρας), καί πάντων σου τν γίων. κετεύομεν σέ, μόνε πολυέλεε Κύριε. πάκουσον μν τν μαρτωλν δεομένων σου καί λέησον μς.


δή ζ΄. Παδες βραίων
ναξ, τό κλέος νεδείχθης, τν νάκτων σκηνώματα δ’ γγέλων, κατοίκων τν πιστς, μν σέ νυμνούντων, τό κοσμικόν κλυδώνιον, καταπράϋνον λιταίς σου.

Κύριος στέφανον, ναξ, πονέμει σοί γενναίως καθελόντι, τν εδώλων βωμούς, καί πάντας τούς νθρώπους, ες πίστιν δηγήσαντι, τήν ρθήν καί παναγίαν.

Τίς διηγήσεται, λένη, ος πέστης θεοφιλες γώνας, πέρ πίστεως, ν γάπησας, ν ταύτη ον στερέωσον, σας λιτας τούς σούς οκέτας.

Θεοτοκίον
χραντε Κόρη, μαρτάνων, καί δουλούμενος τόποις συνηθείαις, τή σεπτή σου εί, προστρέχω συμπαθεία, πηλπισμένον σσον μέ, ματρικαίς σου κεσίαις.

δή ΄. Τόν Βασιλέα
Σοί Κωνσταντ
νε, καταφεύγων τάλας, νακούφισιν πολαβεν λπίζω, τν κακν ν πάσχω, τας θείαις σου πρεσβείαις.

Γραπτούς τους μνους, ελαβς σοί προσφέρω, κετεύων, ναξ, πως σώσας, κ τν νοχλούντων, χθρν μέ σας πρεσβείαις.

Εσεβοφρόνως, ο φιλέορτοι δετε, προσπελάσωμεν λένη τά θεία, πως νοσημάτων, ρυσθμεν καί κινδύνων.
Θεοτοκίον
Ρανίδα στάξον, θείας γνώσεως, Κόρη,
κ τν νω μοί ς τάξας σοφίας, χορηγόν τόν θεον, καί φώτισον τόν νον μου.

δή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον
γίως τήν ζωήν σου, τελέσας, Κωνσταντνε, σύν τος γίοις οκεν κατηξίωσαι, πέρ μν κετεύων, τόν Παντοκράτορα.

άματα παντοία, βλύζει εκών σου, καί πελαύνει τυράννων φρυάγματα, Κωνσταντνε, διό σέ πίστει γεραίρομεν.

Ρύσαι κ κινδύνων, πάντας, λένη, τούς μετά πίστεως σοί προστρέχοντας, καί κ τν νόσων πάλλαξον, τας πρεσβείαις σου.

Θεοτοκίον
Θεοτόκε Κόρη, πυρός αωνίου, τούς προσκυνοντας τόν τόκον σου, λύτρωσαι. Σύ γάρ μν ε προστάτις, τν νυμνούντων σέ.

ξιον στίν ς ληθς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα το Θεο μν. Τήν τιμιωτέραν τν Χερουβίμ καί νδοξοτέραν συγκρίτως τν Σεραφίμ, την διαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοσαν τήν ντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.
Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια
Τόν μέγαν Κωνσταντ
νον σύν τή μητρί, λένη τή θεία, τούς προστάτας τν εσεβν, καί σείστους βάσεις, τς εσεβος θρησκείας, εφήμως κατ’ ξίαν νευφημήσωμεν.

Δώρησαι, θεοστεπτε βασιλε, τος μνήμην τελούσι, τήν γίαν σου σας λιτας, φεσιν πταισμάτων, καί τν δεινν τήν λύσιν, ς χων παρρησίαν πρός τόν φιλάνθρωπον.

ρφανν πέρμαχον καί πτωχν, θησαυρόν σέ μέγαν, πορούντων τέ φροντιστήν, αχμαλώτων ρύστην, καί ταπεινν προστάτην, εδότες σέ τιμμεν, σαπόστολε.

Πλήρης γενομένη γιασμο, λένη θεοφρον, αμάτων βλύζειε κρουνούς, δί’ ν ποπλύνεις, δυσώδεις σθενείας, τν σέ νευφημούντων, τας κεσίαις σου.

Πάντες σέ τιμμεν χρεωστικς, θεε Κωνσταντνε, ς νάκτων θεοσεβν, πρτον καί κρηπίδα, τς πίστεως τς θείας, σύν τή μητρί λένη, μνος γεραίροντες.

Θεοτοκίον
λεως γενού μοί τ ταπειν, τι πλήν σου λλην, ο γινώσκω καταφυγήν, ν μαρτίαις παντοίαις πεπλησμένος∙ λέησον μέ μόνη, χριστιανν λπίς.

Τό Τρισάγιον 
γιος Θεός, γιος σχυρός, γιος θάνατος λέησον μς. (τρες φορές)
Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.

Παναγία τριάς,
λέησον μς. Κύριε λάσθητι τας μαρτίαις μν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς νομίας μίν. γιε, πισκεψε καί ασαι τάς σθενείας μν, νεκεν το νόματός σου.
Κύριε
λέησον, Κύριε λέησον, Κύριε λέησον.

Δόξα Πατρί καί Υ
ἱῶ καί γίω Πνεύματι.
Καί ν
ν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων. μήν.



Πάτερ μν, ν τος ορανος, γιασθήτω τό νομά Σου, λθέτω βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ς ν ορανό καί πί τς γής. Τόν ρτον μν τόν πιούσιον δός μίν σήμερον, καί φες μίν τά φειλήματα μν, ς καί μες φίεμεν τος φειλέταις μν, καί μή εσενέγκης μς ες πειρασμόν λλά ρύσαι μς πό το πονηρο.
ερεύς τι Σου στιν βασιλεία καί δύναμις καί δόξα το Πατρός καί το Υο καί το γίου Πνεύματος, νν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων.

Καί τό Τροπάριον. χος δ΄.
Το
Σταυρο σου τόν τύπον, ν οραν θεασάμενος, καί ς Παλος τήν κλσιν, οκ ξ νθρώπων δεξάμενος, ν βασιλεύσιν πόστολός σου, Κύριε, βασιλεύουσαν πόλιν, τή χειρί σου παρέθετο, ν περίσωζε διά παντός ν ερήνη, πρεσβείαις τς Θεοτόκου, μόνε φιλάνθρωπε.

ερεύς μνημονεύει. Ετα κτενής, καί πόλυσις, καθ’ ν ψάλλομεν τό παρόν Προσόμοιον.
χος β΄. τε κ το ξύλου σέ νεκρόν...
Δε
τε νυμνήσωμεν πιστοί, τούς τν εσεβν βασιλέων, προστάτας δετε φαιδρς, τούτους εφημήσωμεν, ναβοντες ατος∙ Κωνσταντνε θεοστεπτε, θεοφρον λένη, παύσατε δεόμεθα, κακν τήν πρόοδον, θλίψεων πραΰνατε σάλον, καί τος αχμαλώτοις τήν ρύσιν, τας λιτας μν νν χορηγήσατε.

χος πλ. δ΄.
Δέσποινα προσδεξαι, τάς δεήσεις τ
ν δούλων σου, καί λύτρωσαι μς, πό πάσης νάγκης καί θλίψεως.

χος β΄.
Τήν πάσαν
λπίδα μου, ες σέ νατίθημι, Μτερ το Θεο, φύλαξον μέ πό τήν σκέπην σου.

ερεύς: Δί’ εχν τν γίων πατέρων μν, Κύριε ησο Χριστέ Θεός, λέησον καί σσον μς. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου