Gold Cross

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ ΤΟΝ ΘΕΣΒΙΤΗΝ


ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ ΤΟΝ ΘΕΣΒΙΤΗΝ

ερεύς· Ελογητός Θεός...

ναγνώστης· μήν.

Ψαλμός ρμβ΄ (142)

Κύριε, ε
σάκουσον τς προσευχς μου, νώτισαι τήν δέησίν μου ν τ ληθεί σου, εσάκουσόν μου ν τ δικαιοσύν σου. Καί μή εσέλθς ες κρίσιν μετά το δούλου σου, τι ο δικαιωθήσεται νώπιόν σου πς ζν. τι κατεδίωξεν χθρός τήν ψυχήν μου· ταπείνωσεν ες γν τήν ζωήν μου. κάθισέ με ν σκοτεινος ς νεκρούς αἰῶνος, καί κηδίασεν π’ μέ τό πνεμά μου, ν μοί ταράχθη καρδία μου. μνήσθην μερν ρχαίων, μελέτησα ν πσι τος ργοις σου, ν ποιήμασι τν χειρν σου μελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεράς μου· ψυχή μου ς γ νυδρός σοι. Ταχύ εσάκουσόν μου, Κύριε, ξέλιπε τό πνεμά μου. Μή ποστρέψς τό πρόσωπόν σου π’ μο, καί μοιωθήσομαι τος καταβαίνουσιν ες λάκκον. κουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό λεός σου, τι πί σοί λπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, δόν, ν πορεύσομαι, τι πρός σέ ρα τήν ψυχήν μου. ξελο με κ τν χθρν μου, Κύριε, πρός σέ κατέφυγον· δίδαξόν με το ποιεν τό θέλημά σου, τι σύ ε Θεός μου. Το πνεμά σου τό γαθόν δηγήσει με ν γ εθεί· νεκεν το νόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. ν τ δικαιοσύν σου ξάξεις κ θλίψεως τήν ψυχήν μου, καί ν τ λέει σου ξολοθρεύσεις τούς χθρούς μου. Καί πολες πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, τι γώ δολός σού εμι.

Ευθύς εις ήχον δ`.
Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματιΚυρίου. ( τετράκις )

Ε
τα τά παρόντα Τροπάρια.

χος δ΄. Τ Θεοτόκ

Τόν τ
ν ἀῤῥήτων μυστηρίων πόπτην, καί ζηλωτήν Θεο το ζντος προφήτην, νευφημοντες κράξωμεν κ βάθους ψυχς· λία μεγαλώνυμε, τας πρεσβείαις σου ῥῦσαι, κ τν ναγκν μς, καί παντοίων κινδύνων, καί πάσης λλης βλάβης καί φθορς, τούς προσφυγόντας, θεόπτα, τ σκέπ σου.

Δόξα. Καί ν
ν. Θεοτοκίον.

Ο
σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεν ο νάξιοι· ε μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς μς ρρύσατο κ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν ως νν λευθέρους; οκ ποστμεν Δέσποινα κ σο· σούς γάρ δούλους σζεις εί κ παντοίων δεινν.

Ε
τα Ψαλμός Ν΄

λέησόν με Θεός κατά τό μέγα λεός σου, καί κατά τό πλθος τν οκτιρμν σου ξάλειψον τό νόμημά μου. πί πλεον πλνόν με πό τς νομίας μου, καί πό τς μαρτίας μου καθάρισόν με. τι τήν νομίαν μου γώ γινώσκω, καί μαρτία μου νώπιόν μού στι διά παντός. Σοί μόν μαρτον, καί τό πονηρόν νώπιόν σου ποίησα, πως ν δικαιωθς ν τος λόγοις σου, καί νικήσς ν τ κρίνεσθαί σε. δού γάρ ν νομίαις συνελήφθην, καί ν μαρτίαις κίσσησέ με μήτηρ μου. δού γάρ λήθειαν γάπησας· τά δηλα καί τά κρύφια τς σοφίας σου δήλωσάς μοι. αντιες με σσώπ, καί καθαρισθήσομαι· πλυνες με, καί πέρ χιόνα λευκανθήσομαι. κουτιες μοι γαλλίασιν καί εφροσύνην, γαλλιάσονται στέα τεταπεινωμένα. πόστρεψον τό πρόσωπόν σου πό τν μαρτιν μου, καί πάσας τάς νομίας μου ξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ν μοί, Θεός, καί πνεμα εθές γκαίνισον ν τος γκάτοις μου. Μή πορρίψς με πό το προσώπου σου, καί τό Πνεμά σου τό γιον μή ντανέλς π’ μο. πόδος μοι τήν γαλλίασιν το σωτηρίου σου, καί Πνεύματι γεμονικ στήριξόν με. Διδάξω νόμους τάς δούς σου, καί σεβες πί σέ πιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ξ αμάτων Θεός, Θεός τς σωτηρίας μου, γαλλιάσεται γλσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου νοίξεις, καί τό στόμα μου ναγγελε τήν ανεσίν σου. τι, ε θέλησας θυσίαν δωκα ν· λοκαυτώματα οκ εδοκήσεις. Θυσία τ Θε πνεμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην Θεός οκ ξουδενώσει. γάθυνον, Κύριε, ν τ εδοκί σου τήν Σιών καί οκοδομηθήτω τά τείχη ερουσαλήμ. Τότε εδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ναφοράν καί λοκαυτώματα. Τότε νοίσουσιν πί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Καί
Κανών το Κυρίου ωσήφ, διορθωθείς, ο κροστιχίς· Νέμοις μάκαρ μοι θείαν   λιού χάριν. ωσήφ.

δή α΄. χος πλ. δ΄. ρματηλάτην Φαραώ.

Νενεκρωμένην τήν ψυχήν μου ζώωσον,
ς τόν τς χήρας υόν, καί ρετας θείαις, μάκαρ καταλάμπρυνον, καί πρός ζωήν δήγησον, καί τς αωνιζούσης, τρυφς νάδειξον μέτοχον, σο κατατρυφν φιέμενον.

ν τ σέ τίκτεσθαι σός μεμύηται, γεννήτωρ μέγιστον, ς ληθς θαμα· πρ γάρ σιτιζόμενον, φλογί τε σπαργανούμενον, σέ τεθέαται μάκαρ· διό τας σας παρακλήσεσι, ῥῦσαί με πυρός αωνίζοντος.

Μεγαλυνθείς τα
ς πρός Θεόν σου νεύσεσι, ζηλν ζήλωσας, ς ληθς μάκαρ, τ Κυρί πάντοτε, διό με νδυνάμωσον, ζήλου θείου πλησθέντα, τό νθεον πράττειν βούλημα, να σε γεραίρω σωζόμενος.

Θεοτοκίον.

περούσιος Θεός, Πανάμωμε, κ σο σεσάρκωται, καί δι’ μς φθη, καθ’ μς ς νθρωπος· ν κτενς κέτευε, πέρ πάντας νθρώπους, μαρτηκότα με, Πάναγνε, σσαι καί κολάσεως ύσασθαι.

δή γ΄. Ορανίας ψδος…

ερες τς ασχύνης, ς δυσμενες κτεινας, νδοξε προφτα ζήλ, Θεο πυρπολούμενος· θεν κραυγάζω σοι, τν τς ασχύνης με ργων, καί διαιωνίζοντος πυρός ξάρπασον.

Σέ προβάλλομαι πρέσβυν, πρός τόν Θεόν μέγιστον, σώζειν με δυνάμενον, πάσης, μάκαρ, κακώσεως· προσεπικάμφθητι, τ
ταπειν μου δεήσει, καί μή περίδς με παρακαλοντά σε.

Μεγαλύνει Θεός σε,
παντουργός νδοξε, πάλαι, λιού, δι’ ρνέου, τρέφων προφτά σε· ν κδυσώπησον, τς αωνίου τρυφς με, καί φωτός το μέλλοντος ποισαι μέτοχον.

Θεοτοκίον.

διόδευτε πύλη, πρός Θεόν φέρουσα, πύλας μετανοίας μοι, Κόρη, νοιξον δέομαι, ποκαθαίρουσα, μαρτιν μου τόν ύπον, μβροις το λέους σου, Θεοχαρίτωτε.

δή δ΄. Σύ μου σχύς, Κύριε…

Κάμπτει τόν σόν, ζ
λον Θεός πυρακτούμενον, καί πρός χήραν, πέμπει διατρέφεσθαι, τόν γυναικός, πάλαι πειλ, λιού, φυγάδα γεγενημένον, θεσπέσιε· διό σε κετεύω, τήν ψυχήν μου πεινσαν, διαθρέψαι νθέοις χαρίσμασιν.

μαρτιν, νέφη δεινά συγκαλύπτει με, τρικυμίαι, βίου με χειμάζουσι, καί πιπνέουσι χαλεπς, κατά τς ψυχς μου, τς πονηρίας τά πνεύματα. Προφτα θεηγόρε, κυβερνήτης γενο μοι, σωτηρίας πρός ρμον θύνων με.

Ῥῶσιν ψυχς, ῥῶσιν παράσχου μοι σώματος, τόν τάς νόσους, πάντων φαιρούμενον, κδυσωπν, μάκαρ λιού, Κύριον τς δόξης· καί βλαβς διατρέχειν με, τά σκάνδαλα το βίου, κατευόδωσον σέ γάρ, γαθόν μου προστάτην προβάλλομαι.

Θεοτοκίον.

Μετά πασ
ν, τν ορανίων Δυνάμεων, μετά πάντων, Δέσποινα πανάμωμε, τν προφητν καί τν θλητν καί τν ποστόλων, καί τν σίων κέτευε, τυχεν με σωτηρίας, τόν πολλά μαρτντα, καί υσθναι μελλούσης κολάσεως.

δή ε΄. να τί με πώσω...

μβροτόκους νεφέλας, εργεις πυρακτούμενος ζήλ τς πίστεως· λλά δέομαί σου, λιού, ερας μεσιτείαις σου, τήν φλογμ τακεσαν, τν δονν ψυχήν μου, θείαις πομβρίαις, ρδεσαι καί σσαί με.

ερεύς δεδειγμένος, τέθυκας θώοις σου χερσί, πανόλβιε, τν προσοχθισμάτων, ερες νεργοντας τά τοπα· λλά δέομαί σου, πάσης τόπου μαρτίας, βλαβ με, προφτα, συντήρησον.

Θαυμαστο
σαι, προφτα, θείαις πικλήσεσι φλέγων τά θύματα, κτελέσας πίστει· διά τοτο παύστως σου δέομαι, τ μ καρδί, τόν ερόν νάψαι πόθον, τά λώδη μου πάθη συμφλέγοντα.

Θεοτοκίον.

πί σέ σπερ μβρος, Λόγος καταβέβηκεν περούσιος· ν δυσώπει, Κόρη, πομβρίσαι μοι νν κατανύξεως, καθαράς σταγόνας, ποπλυνούσας πάντα ύπον, τν μέτρων κακν μου, πανάμωμε.

δή στ΄. λάσθητί μοι...

λάσθητί μοι, Σωτήρ, πολλά σοι φρόνως πταίσαντι, καί τς μενούσης κε, κολάσεως λύτρωσαι, χων δυσωποντά σε, λιού τόν μέγαν, καί τήν χραντον Μητέρα σου.

γνείας ς φυτουργός, γνόν ψυχ με συντήρησον· ς ζηλωτής, λιού, ζήλου θείου πλήρωσον, τήν μήν διάνοιαν, πως τς κακίας, τάς φόδους ποκρούσωμαι.

Νηστεύεις βρώσει μι
, δόν τεσσαρακονθήμερον, νύων θεί οπ· διό κετεύω σε, πάσης παραβάσεως, γκρατεύεσθαί με, θεοφόρε, νδυνάμωσον.

Θεοτοκίον.

πύλη το Θεο, εσόδους θείας πάνοιξον, τ ταπειν μου ψυχ, ν ας εσελεύσομαι, ξομολογούμενος, καί κακν τήν λύσιν, Θεοτόκε πολήψομαι.

Κατάσβεσον, προφ
τα νδοξε λιού Θεσβτα, τν παθν μν τούς φλογώδεις νθρακας, σχύϊ σς πρεσβείας, θεόφρον.

Καί τό Θεοτοκίον.
πίβλεψον…

ερεύς μνημονεύει.

Ε
τα τό Κοντάκιον. χος β΄.

Προφ
τα Θεο λιού μεγαλώνυμε, τούς πόθ σε εί νυμνοντας καί γεραίροντας, κινδύνων τν ν βί πολυειδν, νόσων παντοδαπν, καί πάσης τς ξ χθρν, προερχομένης θλίψεως, ῥῦσαι τας νθέρμοις πρεσβείαις σου, καί τας θείαις μαρμαρυγας, τάς ψυχάς μν καταύγασον.

Καί ε
θύς τό Προκείμενον. χος δ΄.

Σύ
ερεύς ες τόν αἰῶνα κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ.

Στίχος. Ε
πεν Κύριος τ Κυρί μου· Κάθου κ δεξιν μου, ως ν θ τούς χθρούς σου ποπόδιον τν ποδν σου.

Ε
αγγέλιον. κ το κατά Λουκν (δ΄2230)

Τ
καιρ κείν θαύμαζον ο χλοι πί τος λόγοις τς χάριτος, τος κπορευομένοις κ το στόματος το ησο, καί λεγον· Οχ ατός στιν υός ωσήφ; Καί επε πρός ατούς· Πάντως ρετέ μοι τήν παραβολήν ταύτην· ατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· σα κούσαμεν γενόμενα ν τ Καπερναούμ, ποίησον καί δε ν τ πατρίδι σου. Επε δε· μήν λέγω μν, τε οδείς προφήτης δεκτός στιν ν τ πατρίδι ατο. π’ ληθείας δέ λέγω μν. Πολλαί χραι σαν ν τας μέραις λιού ν τ σραήλ, τε κλείσθη ορανός πί τη
τρία καί μ
νας ξ, ς γένετο λιμός μέγας πί πσαν τήν γν· καί πρός οδεμίαν ατν πέμφθη λίας, εμή ες Σάρεπτα τς Σιδνος πρός γυνακα χήραν. Καί πολλοί λεπροί σαν πί λισαίου το προφήτου ν τ σραήλ· καί οδείς ατν καθαρίσθη, εμή Νεεμάν Σύρος. Καί πλήσθησαν πάντες θυμο ν τ συναγωγ, κούοντες τατα. Καί ναστάντες ξέβαλον ατόν ξω τς πόλεως· καί γαγον ατόν ως τς φρύος το ρους, φ ο πόλις ατν κοδόμητο, ες τό κατακρημνίσαι ατόν. Ατός δέ, διελθών διά μέσου ατν, πορεύετο.

Δόξα. Τα
ς το σο προφήτου….

Καί ν
ν. Τας τς Θεοτόκου…

Στίχος.
λέησόν με Θεός….

χος πλ. β΄. λην ποθέμενοι...

Προφ
τα θεόσοφε, τν παθν ατοκράτωρ, πίγειε γγελε, καί βροτέ οράνιε, σο δεόμεθα. Ζηλωτά πρόφθασον, καί ῥῦσαι σκανδάλων, καί κινδύνων τήν ζωήν μν, καί πάσης θλίψεως, χθρν νομούντων πρεσβείας σου, καί πσαν νόσον δίωξον, καί πταισμάτων φεσιν ατησαι, λιού θεόπτα, προστάτα τν πιστν καί ατρέ, καί τς το δου διάσωσον, δεινς κατακρίσεως.

Τό, Σ
σον Θεός τόν λαόν σου…

δή ζ΄. Θεο συγκατάβασιν...

Λαόν
πολλύμενον, κατοικτειρήσας, ζήλ τς πίστεως, πικλήσεσι θείοις, πρ κατηγάγου φλογίζον, νδοξε, σιον θμα, διό κετεύω σε, τς αωνίου φλογός, ῥῦσαι καί σσόν με.

δεν κατηξίωσαι, Θαβώρ ν ρει, Θεο τό πρόσωπον· ν δυσώπει, προφτα, το παραβλέψαι τάς μαρτίας μου, καί ν μέρ τς δίκης, θεάσασθαι, καταγνώστ ψυχ, ατο τό πρόσωπον.

δόν πορευόμενος, το βίου πλάνας, πολλάς φίσταμαι· γαθέ μου προστάτα, κυβέρνησόν με τ προστασί σου, πιστηρίζων γνώμ, σαλευόμενον, καί πρός σαρκός δονάς, λιού νεύοντα.

Θεοτοκίον.

μν σε Πανύμνητε καί μεγαλύνω Θεοχαρίτωτε, τήν γνήν σου λοχείαν· βοήθησόν μοι βίου τος κύμασι, χειμαζομέν, καί δίδου κατάνυξιν, τ ταπειν μου ψυχ, καθαρτικήν μολυσμν.

δή η΄. πταπλασίως κάμινον...

Χωρητικόν δοχε
όν σε, θείου Πνεύματος γνωμεν, γγελον ν γ, πρ ζήλου θείου πνέοντα, δυσσέβειαν τρέποντα, καί βασιλες λέγχοντα, χρίοντα προφήτας λιού, καί ασχύνης συγκόπτοντα μαχαίρ, ερε, διά τοτο βομέν σοι, μελλούσης μς ασχύνης ῥῦσαι.

ρμα πυρός σε λαβεν, πό γς πυρακτούμενον, ζήλ, λιού, τ θεϊκ, θεόπνευστε· διό κετεύω σε, τν ν τ γ πάντων κακν, τν σν ρετν, πικουφίζειν τόν νον μου, τεθρίππ, καί πρός νύσσαν, ορανίαν με φθάσει, τόν πάντων κδυσώπει, Θεόν καί Βασιλέα.

ήματι ζντι κλεισας ορανόν ετίζοντα· ήματί σου νν, πνευματικ διάνοιξον, τάς πύλας μοι δέομαι, τς μετανοίας, γιε, πέμπων τ ψυχ μου κατανύξεως μβρους· καί σσόν με βοντα· ερες ελογετε, λαός περυψοτε, Χριστόν ες τούς αἰῶνας.

Τριαδικόν.

σοσθεν μότιμον, μοούσιον σύνθρονον, σέβοντες Τριάδα, ν μι θεότητι, Πατέρα δοξάζομεν, Υόν καί Πνεμα γιον, δυτον αγήν μοβασίλειον κράτος, καί μέλπομεν συμφώνως· ερες ελογετε, λαός περυψοτε, ες πάντας τούς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.

Νομοθετ
ν εσέβειαν, καί διδάσκων μετάνοιαν, μμανουήλ, κ σο τεχθείς πέφανεν· νν κδυσώπησον, περαγία Δέσποινα, τς δικαιοσύνης πανοξαί μοι πύλας, καί σσαί με βοντα· ερες ελογετε, λαός περυψοτε, Χριστόν ες τούς αἰῶνας.

δή θ΄. ξέστη πί τούτ

δεν ν λεπτοτάτ αρ Θεόν, δεν δυνατόν κατηξίωσαι, σκητικας, πρότερον τό σμα διαγωγας, καταλεπτύνας, νδοξε· θεν δυσωπ σε σας προσευχας, τό πάχος το νοός μου, λεπτύνας μετανοίας, μαρμαρυγας θείαις καταύγασον.

ς πάλαι ορδάνην τ μηλωτ, διαῤῥήξας διέβης, πανόλβιε, οτω κμο, τν μαρτημάτων τν χαλεπν, τάς διεκχύσεις ξήρανον, μβρους πιπέμπων μου τ ψυχ, δακρύων καθ’ κάστην, προφτα θεηγόρε, τρυφς χειμάῤῥουν προξενοντάς μοι.

Σκανδάλων τ
ν ν βί πολυειδν, νομούντων χθρν πάσης θλίψεως, σωματικς, νόσου ψυχικς τε παρεκτροπς, τας προσευχας σου ῥῦσαί με, νδοξε προφτα ς γαθός, προστάτης μου βο σοι, καί τς ν τ γεέν, αωνιζούσης κατακρίσεως.

ρπάγης πρός τό ψος, λισαιέ, δισσουμένην τήν χάριν το Πνεύματος, καταλιπών, νδοξε ατήσαντι λιού· μεθ’ ο παύστως ατησαι, νίκην ορανόθεν κατά παθν, τος σε νευφημοσι, καί πόθ τήν σήν μνήμην, περιχαρς πανηγυρίζουσι.

Θεοτοκίον.

Φωνάς τ
ν οκετν σου ς γαθή, μή παρίδς, πανάμωμε Δέσποινα, λλ’ κτενς, ατησαι τόν πάντων Δημιουργόν, τος εσεβέσιν φεσιν, καί τήν ερωστίαν τήν ψυχικήν, δωρήσασθαι Παρθένε, καί θείας βασιλείας, τήν μετουσίαν καί λαμπρότητα.

Τό,
ξιόν στιν ς ληθς.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια.

Δε
τε τόν πυρίπνουν καί ζηλωτήν, τόν διά τεθρίππου ρπαγέντα πό τς γς, τς Χριστο δευτέρας Πρόδρομον παρουσίας, λίαν τόν Θεσβίτην μνοις τιμήσωμεν.

Χάριν
αμάτων παρά Θεο, εληφώς λία, θεραπεύεις πάθη δεινά· διό τος ν πίστει σέ πικαλουμένοις, θεράπευσον τά πάθη ψυχς καί σώματος.

Καί τό Θεοτοκίον. Π
σαι τν γγέλων…

Τρισάγιον, ε
τα τό Τροπάριον. χος β΄.

νσαρκος γγελος, τν προφητν κρηπίς, δεύτερος Πρόδρομος τς παρουσίας Χριστο, λίας νδοξος, νωθεν καταπέμψας, λισαί τήν χάριν, νόσους ποδιώκει καί λεπρούς καθαρίζει· διό καί τος τιμσιν ατόν βρύει άματα.

Ε
τα μνημονεύει ερεύς.

ν τ πολύσει ψάλλεται τό παρόν

χος β΄. τε κ το ξύλου σέ νεκρόν…

Δε
τε ρθοδόξων πληθύς, μέλος ναρμόνιον ντως, ψαλμικς σωμεν, καί τόν χριστοκήρυκα νευφημήσωμεν, τόν οράνιον νθρωπον, λίαν τόν θεον, καί ναβοήσωμεν, πρός ατόν λέγοντες· πάντας τούς πιστς σου τελοντας, μνήμην τήν γίαν λιτας σου, ῥῦσαι κ παντοίων περιστάσεων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου