Gold Cross

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε!


γίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, πισκόπου χρίδος. 

Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε!

Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε! κόμη κι γ τος ελογ κα δν τος καταριέμαι. Ο χθρο μ χουν δηγήσει μέσα στν γκάλη Σου περισσότερο π τι ο φίλοι μου. Ο φίλοι μ χουν προσδέσει στν γ, ν ο χθρο μ χουν λύσει π τν γ κα χουν συντρίψει λες τς φιλοδοξίες μου στν κόσμο. Ο χθρο μ ποξένωσαν π τς γκόσμιες πραγματικότητες κα μ καναν ναν ξένο κα σχετο κάτοικο το κόσμου. πως κριβς να κυνηγημένο ζο βρίσκει σφαλέστερο καταφύγιο π να μ κυνηγημένο, τσι κα γ καταδιωγμένος π τος χθρούς, χω ερει τ σφαλέστερο καταφύγιο προφυλασσόμενος π τ σκήνωμά Σου, πο οτε φίλοι, οτε χθρο μπορον ν᾿ πωλέσουν τν ψυχή μου.
Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε! κόμη κι γ τος ελογ κα δν τος καταριέμαι. Λυτο μλλον παρ γώ, χουν μολογήσει τς μαρτίες μου νώπιον το κόσμου. Ατο μ χουν μαστιγώσει κάθε φορ πο γ εχα διστάσει ν μαστιγωθ. Μ χουν βασανίσει κάθε φορ πο γ εχα προσπαθήσει ν᾿ ποφύγω τ βάσανα. Ατο μ χουν πιπλήξει κάθε φορ πο γ εχα κολακεύσει τν αυτό μου. Ατο μ χουν κτυπήσει κάθε φορ πο γ εχα παραφουσκώσει μ λαζονεία.
Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε! κόμη κι γ τος ελογ κα δν τος καταριέμαι. Κάθε φορ πο εχα κάνει τν αυτό μου σοφό, ατο μ ποκάλεσαν νόητο. Κάθε φορ πο εχα κάνει τν αυτό μου δυνατό, ατο μ περιγέλασαν σν ν μουν ννος. Κάθε φορ πο θέλησα ν καθοδηγήσω λλους, ατο μ σπρωξαν στ περιθώριο. Κάθε φορ πο εχα σκεφθε τι θ κοιμόμουν ερηνικά, ατο μ ξύπνησαν π τν πνο. Κάθε φορ πο προσπάθησα ν κτίσω σπίτι γι μία μακρ κα ρεμη ζωή, ατο τ κατεδάφισαν κα μ βγαλαν ξω. Στ᾿ λήθεια ο χθροί μου μ χουν ποσυνδέσει π τν κόσμο κα πλωσαν τ χέρια μου στ κράσπεδο το ματίου Σου.
Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε! Πλήθυνέ τους κα κνε τους κόμη πι σκληρος ναντίον μου. στε καταφυγή μου σ σένα ν μ χει πιστροφή, στε κα κάθε λπίδα μου στος νθρώπους ν διαλυθε ς στς ράχνης, στε πόλυτη ερήνη ν᾿ ρχίσει ν βασιλεύει στν ψυχή μου, στε καρδιά μου ν γίνει τάφος τν δυ κακν διδύμων μου δελφν τς λαζονείας κα το θυμο. στε ν μπορέσω ν ποθηκεύσω λους τος θησαυρούς μου ν ορανος στε ν μπορέσω γι πάντα ν λευθερωθ π τν αταπάτη, ποία μ περιέπλεξε στ θανατηφόρο δίχτυ τς πατηλς ζως.
Ελόγησε τος χθρούς μου, Κύριε! κόμη κι γ τος ελογ κα δν τος καταριέμαι. Ο χθρο μ δίδαξαν ν μάθω - ατ πο δύσκολα μαθαίνει κανες - τι νθρωπος δν χει χθρος στν κόσμο κτς π τν αυτό του. Μισε κάποιος τος χθρούς του μόνον ταν ποτυγχάνει ν᾿ ναγνωρίσει τι δν εναι χθρο λλ σκληρο κα σπλαχνοι φίλοι. Εναι πράγματι δύσκολο γι μένα ν π ποις μο κανε περισσότερο καλ κα ποις μο κανε περισσότερο κακ στν κόσμο- ο χθρο ο φίλοι; Γι᾿ ατ ελόγησε, Κύριε, κα τος φίλους μου κα τος χθρούς μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου